خمسون ومائة صحابي مختلق ( يكصد و پنجاه صحابي ساختگى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥
اين روايات تا كجا رفته
سروده است :
« خداوند كشته شدگان ما را كه در كنار رود فرات ، و همچنين آنان كه در نجف آرميده و به خواب ابدى فرو رفته اند از زحمت خود سيراب كند . »
« ما در سرزمين كاظم هرمزان را پايمال نموديم ، و كنار رود ثنى شاخ قرن را با پاروها خود شكستيم . آن روز كه ما به كنار كاخ ها حيره فرود آمديم بر آنها شكست وارد آمد . در آن روز ما ايشان را از شهرشان بيرون رانديم ، و پايه هاى تختشان از بيم و هراى ما به لرزه در آمد . تيرهاى جان كاه خود را در آن روز به سويشان رها ساختيم و شبان گاه بدان وسيله شربت مرگشان چشانيديم . در آن روزى كه مدعى بودند ، ما مردمى هستيم كه بر سرزمين هاى حاصل خيز عرب تسلط داريم . »
هدف سيف از آوردن اين ابيات اين است كه نشان دهد اين قعقاع بن عمرو تميمى است كه به دلاورى ها و كر و فرهايش به همراهى خالد بن وليد مضرى در ميدان هاى منطقهء حيره به خود مىبالد ، و افتخار مىكند كه در نبرد كاظمه با هرمز ، و در الثنى با قارن ، و با نصاراى عرب و جنگ جويان و نگهبانان كاخ هاى كسرى در حيره به نبرد پرداخته ، و دست آنها را از تسلط بر سرزمين هاى حاصل خيز عرب كوتاه ساخته است .
اين روايات تا كجا رفته
اين روايات تا كجا رفته
اين ها مطالبى بود كه طبرى دربارهء جنگ هاى خالد بن وليد در منطقهء حيره از قول سيف بن عمر روايت كرده ، و پس از طبرى اين اثير و ابن خلدون آن مطالب را از طبرى گرفته و در تاريخ هاى خود ثبت كرده اند و ابن كثير نيز هم از طبرى گرفته و هم مستقيماً از سيف بن عمر ، و به اين موضوع مخصوصاً در تاريخ خود تصريح كرده است .
حموى نيز اطلاعات خود را در باهء الثنى مستقيماً از سيف گرفته است آنجا كه در شرح بر واژهء الثنى مىنويسد :
نبرد الثنى نبردى مشهور است كه بين خالد بن وليد و ايرانيان در نزديكى هاى