على مائدة الكتاب والسنة ( بر گستره كتاب و سنت ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠

1 . آية

سپس در آيات 38 - 40 همان سوره مىفرمايد :

وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ * يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ * وَ إِنْ ما نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّما عَلَيْكَ الْبَلاغُ وَ عَلَيْنَا الْحِسابُ ؛

هيچ پيامبرى را نشايد كه آيت و معجزه‌اى بياورد مگر به فرمان خدا . هر دورانى را سرنوشتى است . خداوند هر چه را بخواهد محو و نابود ، و هر چه را بخواهد اثبات و برجاى مىگذارد ، و ام‌الكتاب [ لوح محفوظ ] نزد اوست . و اگر پاره‌اى از آنچه را كه به آنان وعده مىدهيم به تو نشان دهيم ، يا تو را [ پيش از موعد ] بميرانيم ، در هر حال ، آنچه بر عهده توست تنها تبليغ و رساندن است ، حساب [ آنان ] برماست .

شرح كلمات

شرح كلمات

1 . آية

1 . آية

آيه در لغت علامت و نشان آشكار است . چنان كه اين شاعر گفته است :

و فى كُلِّ شَىءٍ لَهُ آيةٌ * تَدُلُّ عَلى أَنَّه واحِدٌ

در هر چه كه بنگرى نشانه آشكار وجود خداوند و دليل روشن يكتايى او است .

معجزات انبيا از آن رو « آيت » نام گرفته كه نشان درستى آنان ، و دليلى بر قدرت الهى است . همو كه ايشان را توان آوردن چنان معجزاتى مانند عصاى موسى و ناقه صالح بخشيده و در آيات 67 ، سوره شعرا و 73 سوره اعراف بدان اشارت فرموده است .

قرآن كريم ، همچنين انواع عذابها را كه خداوند بر امتهاى كافر نازل فرموده ، « آيت » ناميده است . چنان كه در سوره شعراء درباره قوم نوح مىفرمايد :

ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ * إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً . . . ؛ « 1 »

سپس بر جاى ماندگان را غرق كرديم . راستى را كه در آن آيت و نشانه‌اى است .

( 1 ) . سوره شعرا ، آيات 120 - 121 .