صيانة القرآن من التحريف ( تحريف ناپذيرى قرآن ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

بررسى مسأله تشابه رخدادها در گذشته و حال

و چنان باشند كه قرآن دربارهء بهشتيان فرموده است : « إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ ؛ « 1 » برادرانه بر تخت‌هايى روبه‌روى يكديگر نشسته‌اند » . [ در قرآن ، حدود الهى به روشنى بيان شده و بر ضرورت رعايت آنها تأكيد شده است : ] « قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ؛ « 2 » بگو زيورهايى را كه خدا براى بندگانش پديد آورد و [ نيز ] روزهاى پاكيزه را چه كسى حرام گردانيده است ؟ » .

ليكن « وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ؛ « 3 » هركس از حدود الهى تجاوز كند به خود ستم كرده است » ؛ زيرا اگر كسى از مرزهاى الهى تجاوز كند ديگر نبايد انتظار داشته باشد كه ديگران به حدود او تجاوز نكنند ؛ در نتيجه ، زندگى ، جهنمى سوزان خواهد شد و نابسامانى و هرج‌ومرج كشنده ، چهرهء حيات را فرا خواهد گرفت ؛ چنان‌كه خداوند مىفرمايد : « ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ ؛ « 4 » به سبب آن‌چه دست‌هاى مردم فراهم آورده ، فساد در خشكى و دريا نمودار شده است » .

امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « خداوند براى هرچيزى حدّى قرار داد و براى هر كس كه از آن حد و مرز تجاوز كند حدى قرار داد » . « 5 » بارى ، انسان آزاد آفريده شده است ؛ اما آزادى به‌معناى رهايى از تمام قيود نيست ؛ بلكه به‌معناى امكان بهره‌بردارى آدمى از حقوق خود است ؛ حقوقى كه قانون شرع حكم آن را معين نموده است ؛ ازاين‌رو بهره‌بردارى از لذايذ زندگانى در چارچوب قانون ، خود بخششى است كه منع و محدوديت را بر پى دارد ؛ بنابراين آزادى ، به‌معناى رهايى در بستر زندگى نيست .

از آغاز هستى تاكنون همواره بين خواهش‌هاى نفسانى انسان و حدود قانون درگيرى شديدى وجود داشته است . مصلحان بزرگ هميشه تلاش كرده‌اند - با مبارزه‌اى خستگىناپذير - با انانيت و خودكامگى آدمى به مخالفت برخيزند و اين جدال مادامى كه غرايز آدمى بر وجود او حكمرانى داشته و غرايز همان غرايز اوليهء انسان‌هاى نخستين باشد ، استمرار دارد ؛ بنابراين ، مبارزه همان مبارزه و انسان امروز

( 1 ) . حجر 15 : 47 . ( 2 ) . اعراف 7 : 32 . ( 3 ) . طلاق 65 : 1 . ( 4 ) . روم 30 : 41 . ( 5 ) . وسائل الشيعه ، ج 18 ، ص 310 ، شمارهء 3 .