رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

مواردى كه لازم نيست بدن و لباس نمازگزار پاك باشد

اول : آن كه به واسطهء زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن او است لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد .

دوم : آن كه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم ( كه تقريباً به اندازهء يك اشرفى مىشود ) به خون آلوده باشد .

سوم : آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند ، و در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد ، نماز او صحيح است .

اول : آن كه لباس‌هاى كوچك او مانند جوراب و عرقچين نجس باشد .

دوم : آن كه لباس زنى كه پرستار بچه است نجس شده باشد و احكام اين پنج صورت مفصلًا در مسائل بعد گفته مىشود .

مسأله 849 - اگر در بدن يا لباس نمازگزار ، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد ، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم يا براى خصوص او سخت است ، تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است ، مىتواند با آن خون نماز بخواند و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‌اند و نجس شده ، در بدن يا لباس او باشد .

مسأله 850 - اگر خون بريدگى و زخمى كه به زودى خوب مىشود و شستن آن آسان است ، در بدن يا لباس نمازگزار باشد ، نماز او باطل است .

مسأله 851 - اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد ، به رطوبت زخم نجس شود ، جايز نيست با آن نماز بخواند . ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا به رطوبت زخم آلوده مىشود ، به رطوبت آن نجس شود ، نماز خواندن با آن مانعى ندارد .

مسأله 852 - اگر از زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينهاست خونى به بدن يا لباس برسد ، احتياط واجب آن است كه با آن نماز نخواند ، ولى با خون بواسير مىشود نماز خواند اگرچه دانه‌هايش در داخل باشد .