فرهنگ نامه اصول فقه ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٨
خطابات قرآنيه
نكاح ، نكاح فسخ مىشود و ديگران بگويند وجود هيچ‌كدام از آن عيب‌ها ، موجب فسخ نكاح نمىگردد ؛ در اينجا اجماع مركب بر عدم وجود تفصيل است ؛ يعنى هر دو نظر ، در نفى نظر سوم ( قول به تفصيل ) اشتراك دارند ؛ « 1 » ازاين‌رو ، اگر كسى قائل شود كه با وجود برخى عيوب ( يك يا دو عيب ) ، نكاح فسخ مىگردد ، خرق اجماع كرده است ؛ يعنى نظرى را پذيرفته است كه هيچ‌يك از فقها آن را نپذيرفته و همگى در نفى آن اتفاق دارند .
عده‌اى خرق اجماع مركب را صحيح ندانسته و اعتقاد به حجيت اجماع مركب را به علماى شيعه استناد داده‌اند . عدم جواز خرق اجماع مركب به اين دليل است كه مخالفت با اجماع مركب ، مخالفت با امام معصوم عليه السّلام است .
بهبهانى ، محمد باقر بن محمد اكمل ، الفوائد الحائرية ، ص 309 .
صاحب معالم ، حسن بن زين الدين ، معالم الدين و ملاذ المجتهدين ، ص 177 .
مجاهد ، محمد بن على ، مفاتيح الاصول ، ص 359 .
غزالى ، محمد بن محمد ، المستصفى من علم الاصول ( به ضميمه فواتح الرحموت بشرح مسلم الثبوت ) ، ج 1 ، ص 199 .
اصفهانى ، محمد حسين ، الفصول الغروية فى الاصول الفقهية ، ص 255 .
ميرزاى قمى ، ابو القاسم بن محمد حسن ، قوانين الاصول ، ج 1 ، ص 379 .
خصايص اصول عملى شرعى
خصايص اصول عملى شرعى
ر . ك : مميّزات اصل شرعى
خصايص اصول عملى عقلى
خصايص اصول عملى عقلى
ر . ك : مميّزات اصل عقلى
خصوص
خصوص
حكم يا لفظ داراى شمول كمتر در مقايسه با حكم يا لفظ ديگر « خصوص » و « خاص » در كلام اصوليون به جاى يكديگر به كار مىرود ، هرچند در كلام آنان « خصوص » بيشتر ناظر به مفهوم و معنا و « خاص » ناظر به لفظ است .
نيز ر . ك : خاص .
اسنوى ، عبد الرحيم بن حسن ، التمهيد فى تخريج الفروع على الاصول ، ص 368 .
فاضل تونى ، عبد اللّه بن محمد ، الوافية فى اصول الفقه ، ص 125 .
نائينى ، محمد حسين ، اجود التقريرات ، ج 1 ، ص 440 .
خصوص وضع عموم موضوع له
خصوص وضع عموم موضوع له
ر . ك : وضع خاص موضوع له عام
خصوص وضع و موضوع له
خصوص وضع و موضوع له
ر . ك : وضع خاص موضوع له خاص
خصوص و عموم
خصوص و عموم
ر . ك : عموم و خصوص
خطاب
خطاب
ر . ك : خطابات
خطابات
خطابات
القاى مراد به مخاطب از طريق ادوات خطاب خطابات ، جمع خطاب ، و به معناى آشكار ساختن مراد و منظور گوينده ، به وسيله سخن گفتن و بكارگيرى ادوات خطاب مىباشد ، خواه به قصد تفهيم و تفهم باشد ، خواه به انگيزه‌هاى ديگر ، مانند : قانون‌گذارى .
به بيان ديگر ، خطاب ، كلامى خاص است كه از سوى گوينده به قصد تفهيم سخن و مراد خويش به ديگران يا افاده فايده‌اى ديگر ، از طريق ادوات خطاب ابراز مىگردد .
نكته :
اصوليون در تعريف خطاب ، عبارت‌هاى متفاوتى به كار برده‌اند .
سبزوارى ، عبد الاعلى ، تهذيب الاصول ، ج 1 ، ص 134 .
مجاهد ، محمد بن على ، مفاتيح الاصول ، ص 12 .
فاضل تونى ، عبد اللّه بن محمد ، الوافية فى اصول الفقه ، ص 119 .
مغنيه ، محمد جواد ، علم اصول الفقه فى ثوبه الجديد ، ص 119 .
علم الهدى ، على بن حسين ، الذريعة الى اصول الشريعة ، ج 1 ، ص 8 .
شعرانى ، ابو الحسن ، المدخل الى عذب المنهل ، ص 57 .
سجادى ، جعفر ، فرهنگ معارف اسلامى ، ج 2 ، ص 344 .
خطابات الهى
خطابات الهى
ر . ك : خطاب شرعى
خطابات بشرى
خطابات بشرى
ر . ك : خطاب عرفى
خطابات سنت
خطابات سنت
خطاب‌هاى موجود در احاديث معصومين عليهم السّلام خطابات سنت ، مقابل خطابات كتاب بوده و به خطاب‌هاى موجود در احاديث معصومين عليهم السّلام گفته مىشود ، مانند : « يا معشر الناس » .
خويى ، ابو القاسم ، محاضرات فى اصول الفقه ، ج 5 ، ص 253 .
حكيم ، محمد سعيد ، المحكم فى اصول الفقه ، ج 1 ، ص 170 .
خطابات شرعى
خطابات شرعى
ر . ك : خطاب شرعى
خطابات شفاهى
خطابات شفاهى
ر . ك : خطاب شفاهى
خطابات غير الهى
خطابات غير الهى
ر . ك : خطاب عرفى
خطابات قرآنيه
خطابات قرآنيه
ر . ك : خطابات كتاب
( 1 ) . صدر ، محمد باقر ، دروس فى علم الاصول ، ج 2 ، ص 150 .