فرهنگ نامه اصول فقه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١
اهل تخريج
اوامر ظلى
اوامر ظلى
ر . ك : امر غيرى
اوامر عام
اوامر عام
ر . ك : امر عام
اوامر عرفى
اوامر عرفى
ر . ك : امر عرفى
اوامر عينى
اوامر عينى
ر . ك : امر عينى
اوامر غير تبليغى
اوامر غير تبليغى
ر . ك : امر غير تبليغى
اوامر غيرى
اوامر غيرى
ر . ك : امر غيرى
اوامر فعلى
اوامر فعلى
ر . ك : امر فعلى
اوامر قولى
اوامر قولى
ر . ك : امر قولى
اوامر كفائى
اوامر كفائى
ر . ك : امر كفائى
اوامر مستقيم
اوامر مستقيم
ر . ك : امر مستقيم
اوامر مطلق
اوامر مطلق
ر . ك : امر مطلق
اوامر معلق
اوامر معلق
ر . ك : امر مقيد
اوامر مقدمى
اوامر مقدمى
ر . ك : امر غيرى
اوامر مقيد
اوامر مقيد
ر . ك : امر مقيد
اوامر موضوعى
اوامر موضوعى
ر . ك : امر موضوعى
اوامر مولوى
اوامر مولوى
ر . ك : امر مولوى
اوامر ندبى
اوامر ندبى
ر . ك : امر استحبابى
اوامر نفسى
اوامر نفسى
ر . ك : امر نفسى
اوامر واقعى
اوامر واقعى
ر . ك : امر واقعى
اوامر وجوبى
اوامر وجوبى
ر . ك : امر وجوبى
اوامر و نواهى
اوامر و نواهى
ر . ك : اوامر ، نواهى .
اوثقيت راوى
اوثقيت راوى
ثقهتر بودن راوى ؛ عامل ترجيح روايت ، هنگام تعارض اوثقيت راوى ، به معناى آن است كه راوى يك حديث در مقايسه با راوى حديث ديگر ، مورد اطمينان و وثوق بيشتر مىباشد .
اوثقيت راوى يكى از مرجحات منصوص است . در روايت آمده است : « زراره » از امام محمد باقر عليه السّلام سؤال مىكند : « . . . يا سيدى ! انهما معا مشهوران مرويان مأثوران عنكم ، فقال عليه السّلام : خذ بما يقول اعدلهما عندك و اوثقهما في نفسك » . « 1 »
فاضل لنكرانى ، محمد ، كفاية الاصول ، ج 6 ، ص ( 187 - 186 ) .
اورعيت راوى
اورعيت راوى
پرهيزگارتر بودن راوى ؛ عامل ترجيح روايت ، هنگام تعارض اورعيت راوى ، كه از مرجحات منصوص مىباشد ، به اين معنا است كه راوى حديثى از نظر دورى جستن از ارتكاب حرام و پرهيز از گناهان ، در درجه بالاترى نسبت به راوى حديث ديگر مىباشد .
در مقبولة « عمر بن حنظله » ، امام صادق عليه السّلام در اينباره مىفرمايد : « الحكم ما حكم به اعدلهما و افقههما و اصدقهما في الحديث و اورعهما و لا يلتفت الى ما يحكم به الآخر » . « 1 * »
مكارم شيرازى ، ناصر ، انوار الاصول ، ج 3 ، ص 569 .
انصارى ، مرتضى بن محمد امين ، فرائد الاصول ، ج 2 ، ص 771 .
آخوند خراسانى ، محمد كاظم بن حسين ، كفاية الاصول ، ص 503 .
فاضل لنكرانى ، محمد ، كفاية الاصول ، ج 6 ، ص 185 .
حكيم ، محسن ، حقايق الاصول ، ص 690 .
اوضاع تخصصى
اوضاع تخصصى
ر . ك : وضع تعينى
اوضاع تخصيصى
اوضاع تخصيصى
ر . ك : وضع تعيينى
اولوية الجمع من الطرح
اولوية الجمع من الطرح
ر . ك : قاعده « الجمع مهما امكن اولى من الطرح »
اهل تخريج
اهل تخريج
مفسّر و مبيّن نظريات امام يك مذهب فقهى اهل تخريج ، نزد اهل سنت به كسى گفته مىشود كه اجتهادش محدود به رفع هرگونه ابهام ، پيچيدگى و خفا از نظريات امام مذهبش مىباشد .
نيز ر . ك : اجتهاد اهل تخريج .
طباطبايى حكيم ، محمد تقى ، الاصول العامة للفقه المقارن ، ص 592 .
( 1 ) . مجلسى ، محمد باقر بن محمد تقى ، بحار الانوار ، ج 2 ، ص 245 . ( 1 * ) . كلينى ، محمد بن يعقوب ، اصول كافى ، ج 1 ، ص 68 .