خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت ( زندگانى سيد محمد رضا گلپايگانى قده ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

فقه فرياد يتيمى مىزند . . .

مشهد مقدّس : شجاع الدين ابراهيمى

امشب از اندوه هجرانى پرم * از هجوم برف و عريانى پرم

آسمان خالى شد از ماه دگر * كرد هجرت آية اللّه دگر

برگ و برافكنده روى آسمان * يك درخت عشق در گلپايگان

عشق ديده در شبى خاكسترى * هجرت و هجران پير ديگرى

مىنشيند عشق بر درگاه آه * تا سحر امشب عزادار است ماه

دست مرگ امشب گرفته جان گل * باغ خشكيده است در پايان گل

دست مرگ از شاخه‌اى گل چيده است * آسمان سوگ كبوتر ديده است

پير عشق و مهربانى رفته است * گريه كن گلپايگانى رفته است

بوستان آينه گرديده تيه * ثلم الاسلام اذا مات الفقيه

ساز مستى خارج از آهنگ شد * آسمان و آينه بىرنگ شد

شك ندارم محشرى رخ داده است * آسمان روى زمين افتاده است

باغم فقدان ، چگونه سر كنيم ؟ * كوچ گل را از چمن باور كنيم

برگ و بارى نيست در باغ جهان * عشق ، روى گل نوشت امشب خزان

شيعيان بر زخم دل زارى كنيد * برگ گل را آينه كارى كنيد

آسمان ، آينهء بىتابى است * چشمها سرخ است ، دلها آبى است

پلكها خانه تكانى مىكنند * نسل نسوان ، روضه خوانى مىكنند

تشنگان را جامى از دريا دهيد * نوحه‌خوان را صدر مجلس جا دهيد

مىزنم با واژه‌ها سنج عزا * واقفم از وسعت رنج شما

* * *