فرهنگ اصطلاحات اصولى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩
ظنّ خاص و ظنّ مطلق
ظ
ظ
ظنّ
ظنّ
ظنّ يا گمان صفتى است نفسانى كه در انسان پديد مىآيد و مرتبهاش از شكّ بالاتر و از قطع پايينتر است يعنى از مقايسه با ترديد طرف راجح قرار دارد و آن بسان قطع از امارات و طرق شرعى به شمار مىرود و حكايت از واقع مىكند ، منتها حجيت آن به مانند قطع ذاتى نيست بلكه منوط به جعل جاعل است . بنابراين مادام كه حجيّت ظنّ از جانب شرع جعل نشده باشد پيروى از آن جايز نيست .
ظنّ خاص و ظنّ مطلق
ظنّ خاص و ظنّ مطلق
ظن خاصّ به ظنّى اطلاق مىشود كه دليلى قطعى و بالخصوص بر حجيت آن اقامه شده باشد .
اين نوع ظن مطلقا حجت است حتى در فرض انفتاح باب علم .
لازم به ذكر است ظنّ خاص را به اعتبار قيام دليل علمى بر حجيّتش « طريق علمى » نيز مىخوانند .