فرهنگ اصطلاحات اصولى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

تعارض استصحاب با قاعدهء فراغ و تجاوز

تعارض استصحاب با قاعدهء صحّت

تعارض استصحاب با قاعدهء صحّت

در وقت تعارض استصحاب با قاعدهء صحّت بدون ترديد قاعدهء صحّت مقدم خواهد بود حتّى فرضا استصحاب از قبيل امارات محسوب گردد و قاعدهء صحّت از نوع اصول ، باز هم قاعدهء صحّت مقدّم مىباشد . دليلش اين است كه شرع مقدّس اسلام قاعدهء صحّت را در موردى مقرّر فرموده است كه همواره مواجه با استصحابى است كه نقطهء مقابل آن قرار دارد ؛ ازاينرو چنانچه بخواهيم استصحاب را بر آن مقدّم بداريم ديگر موردى براى اصل صحّت باقى نمىماند ، لذا به منظور گريز از لغويّت در حيطهء قوانين شرع بايستى اين قاعده را بر استصحاب پيوسته مقدّم داشت .

تعارض استصحاب با قاعدهء فراغ و تجاوز

تعارض استصحاب با قاعدهء فراغ و تجاوز

هنگام تعارض استصحاب با قاعدهء فراغ و تجاوز ، اين قاعده از باب اينكه جزو امارات بوده و كشف از حكم واقعى مىكند بر استصحاب مقدّم خواهد بود چه آنكه با وجود امارات موردى براى اجراى استصحاب باقى نمىماند زيرا آنها وارد بر استصحاب مىباشند .

لازم به يادآورى است تقدّم قاعده بر استصحاب را مىتوان از باب تخصيص دانست ؛ زيرا موارد عمل به قاعده ، اغلب محل