فرزندان رحمت شده و فرزندان نفرين شده ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

فرزندى كه والدين در حقّ او نفرين مىكنند

و او را در حالى كه به نماز ايستاده بود ديدم .

و به او گفتم : سلام بر تو اى بنده‌اى كه به گناه خود اقرار كرده . و از خدا طلب عفو و بخشش نموده و به او پناه آورده است .

پسر عمّ رسول خدا . تو را به نزد خود دعوت مىكند .

در اين هنگام آن شخص نماز خود را با شتاب تمام كرده - و پس از سلام نماز - بدون آنكه با من سخن بگويد - با دست خود اشاره نمود - از من خواست كه من - در رفتن - از او پيشى بگيرم . و او در پى من بيايد .

من نيز چنين كرده و او را به نزد اميرالمؤمنين عليه السلام آوردم .

و به اميرالمؤمنين عليه السلام گفتم : اين شخص صاحب آن صدا بود .

در اين هنگام حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام نگاهى به او انداخته و مشاهده نمودند . كه او جوانى خوش سيما و پاكيزه جامه است .

در اين حين اميرالمؤمنين عليه السلام رو به آن جوان كرده و به او فرمود : اى مرد اهل كجا هستى ؟

آن جوان گفت : از فلان قبيله هستم .

قال الحسين بن علي عليهما السلام : فقال عليه السلام لي : - يا أبا عبد اللَّه - أسمعت المنادي ذنبه ؟

المستغيث ربّه ؟ !

فقلت : نعم . قد سمعته .

فقال عليه السلام : اعتبره « 1 » . عسى تراه .

فما زلت أختبط « 2 » في طخياء الظلام . و أتخلّل بين النيام . - - )

( 1 ) - أي : فتّش عنه . ( 2 ) - في مهج الدعوات : أحبط .