فرهنگ داروها و واژه نامه هاى دشوار ( يا تحقيق درباره كتاب الأبنية عن حقائق الأدوية لموفق الدين أبو منصور الهروى 365 ه‍ ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

كرفس

ترهء تابستانى

( Le poireau )

همان است كه به فرانسه

Potager

گويند ( بهرامى معادل فارسى آن را تره صحرائى نوشته است ) . سبزى خوردنى معروف كه گندنا و تره گويند ( بهمنيار ، 267 ) .

كرباسو

كرباسو

( ر ك : اشنه )

كربش

كربش

( Karbas ? )

رماد مارويت . . . وى را بخراسان كربش خوانند و كرباسه نيز كويند .

الابنيه ( بهم 196 ، زل 136 )

كرباسو ، مارمولك ، چلپاسه ( ر ك :

« كرباسه » مذكور در بخش دوم كتاب ) .

كرسنه

كرسنه

( Karsane )

( لا )

Vicia ervillia

( فر )

Ers ervillier

الابنيه ( بهم 261 ، زل 198 )

دانه‌ايست به هيأت علك ماند . . . به مقدار خردتر است از علك . . . خاك‌فام بود به زردى مايل و مزه او نيز به ماش ماند . . .

به دانهء آبى ماند . . . او را گاو بيشتر خورد و يك نوع سپيد است و اين نيكوتر باشد از زرد و سرخ ( ترجمهء صيدنه ، ب 105 ) . اسم عجمى نوعى از جلبان است و به فارسى گاودانه نامند و به عربى حب البقر گويند و آن دانه‌ايست مدور قريب به نخودى و تيره‌رنگ مايل به سرخى و تلخى و تندى و غير مأكول است ( تحفه ، 219 ) . هى الكسنا ( شرح اسماء ، م 185 ) . لغت كرسنه كه با تشديد نون هم آمده است مأخوذ از واژهء عبرى كرشينه يا آرامى كرشنا است و اين دو ظاهرا مأخوذ از كرشنه سانسكريت است بمعنى سياه . اين نام در فارسى به هيأت كشنك بر وزن زردك ، كشنك بر وزن اردك كشنه به همان وزن و كشنى بر وزن اضحى و كسنى به همان وزن درآمده است ( مايرهوف ، م 185 ) . در فرهنگ معين ذيل گاودانه چنين آمده است :

گياهى است از تيرهء پروانه‌داران و از دستهء پيچها . . . گلهاى اين گياه كوچك و غلاف ميوه‌اش نيز كوچك و اغلب شامل دو دانه از گياهان خوب علوفه‌اى است و دانه‌اش جهت تغذيه نيز مورد استفاده قرار مىگيرد ، مشنگ گاوى . . .

كرسنه . . . حب البقر .

نيز ر ك : جلبان .

كرفس

كرفس

( Karafs )

( لا )

Apium celleri

( فر )

Ache

كرفس كرم و خشكست اندر درجهء دوم . . . كرفس رومى را فطراساليون خوانند .

الابنيه ( بهم 262 ، زل 199 )

به سير ماند و نوعى ديگر كه بر اطراف او پيوندها بود و لون او سبز باشد و