آيين كيفرى اسلام ( شرح فارسى تحرير الوسيلة ) ( حدود ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٧

فرع اوّل : مقدار تبعيد

بكره بود : « وينفيهما سنة » « 1 » ؛ روايت محمّد بن قيس « 2 » و يونس : « 3 » « ونفي سنة » .

لذا ، اين مطلب جاى بحث ندارد . ليكن آيا اين مدّت بايد به نحو توالى و پىدرپى باشد و يا اگر مجموع زمان تبعيدش يك سال باشد ، كافى است ؟

لزوم توالى در ايّام تبعيد

اگر گفته شود : فلانى بايد يك سال تبعيد شود ؛ معنايى كه عرف از اين عبارت مىفهمد ، توالى بين ايّام و روزهاى تبعيد است . يعنى اين‌كه يك سال بايد پىدرپى و پشت سر هم واقع شود ؛ نه اين‌كه يك سال را بر چند سال تقسيم كند و در هر سالى يك و يا چند ماه به تبعيد رود كه مجموع ايّام تبعيدش در سال‌هاى متعدّد به يك سال برسد .

اين كار بر خلاف ظاهر چنين تعبيرى است .

مبدأ تبعيد

در اين مسأله سه احتمال وجود دارد :

الف : زانى را بايد از محلّ اقامت و توطّنش ( شهر باشد ، يا روستا و يا بيابان ) تبعيد كرد ؛ يعنى مبدأ تبعيد همان مكان سكونت زانى است .

ب : از محل اجراى حدّ و تازيانه بايد به تبعيد رود .

ج : از محل وقوع زنا و جرم بايد روانه تبعيد شود . اين احتمال از كتاب مبسوط شيخ طوسى رحمه الله حكايت شده است .

براى انتخاب يكى از اين سه احتمال ، بايد مفاد ادلّه و روايات بررسى شود . ممكن است براى هر احتمالى روايت پيدا كرد ؛ لكن مستفاد از آن‌ها احتمال اوّل و دوم است .

روايات را در بحث‌هاى گذشته متعرّض شده‌ايم ؛ از اين رو ، به مقدار مورد استشهاد ازآن‌ها اشاره مىكنيم :

( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 349 ، باب 1 از ابواب حدّ زنا ، ح 12 . ( 2 ) . همان ، ص 347 ، ح 2 . ( 3 ) . همان ، ص 348 ، ح 6 .