أحاديث أم المؤمنين عائشة ( نقش عايشه در تاريخ و احاديث اسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧
نامهء تاريخى ام‌سلمه به عايشه
بر نمىدارم ! . . . آنگاه پرسيد آيا به چنين امرى رضايت داريد ؟ مردم بانگ برداشتند آرى ! آنگاه گفت : « بار خدايا بر آنها گواه باش ! » پس از آن خلافت را پذيرفت .
على نظرى صائب داشت ، و به اين ترتيب بهانه‌اى براى مردم باقى نگذارد . چه آنها بودند كه وى را به قبول خلافت مجبور كردند ، نه اينكه خود ، خواهان آنباشد . پس هر كس كه شانه از زير بار مسئوليت خود خالى كرد و از در مخالفت با على درآمد ؛ خود خيانتكار و مجرم است و آنكه به او وفادار ماند مؤمن و راستگو است .
عايشه براى بار دوم ذست به اجتهاد زد ؛ و آن هنگامى بود كه به عنوان خونخواهى از كشندگان عثمان قيام كرد ، و با طلحه و زبير كه پيمان خود را با على شكسته و بيعتى كه از وى به گردن داشتند زير پا گذارده بودند رسماً همكارى نمود . اين اقدام مغرضانه نشان داد كه نظرش خالى از شائبه غرض‌ورزى نيست ؛ تا جائى كه مردم گفتند او براى خونخواهى عثمان قيام نكرده بلكه قصدش ايجاد تفرقه و خلاف بين مسلمانان ، و پراكنده ساختن مردم از پيرامون على است . حتى اگر كسى ديگر به جاى على بود ، او هرگز به چنين اقدامى دست نمىزد .
نامهء تاريخى ام‌سلمه به عايشه
نامهء تاريخى ام‌سلمه به عايشه
اقدام عايشه به جنگ با على دومين شكافى بود كه پس از اقدام عمر در امر خلافت در بناى اسلام رخ داده است . ما اين را از پيش خود نمىگوئيم و يا غرض خاص انگيزهء ما در اين مطلب نيست . بلكه اينها حقايق غير قابل انكارى است كه سران عدول قوم ؛ و مورخين شهير بى نظر بر آن متفقند !
عمل عايشه مايهء نفرت طرفداران حق و حقيقت ؛ از زمان صحابه تا كنون گرديده است . شاهد بر اين مدعا ، ام‌سلمه همسر ديگر رسول خدا صلى الله عليه ( و آله ) و سلم است . او نامه‌اى سراپا پند و اندرز به عايشه نوشت و از او خواست تا از اين اقدام باز ايستد . و مخصوصاً او را از ايجاد تفرقه و نفاق بين مسلمانان بر حذر داشت :
از ام‌سلمه زوجهء رسول خدا صلى الله عليه ( و آله ) و سلم به عايشه ام‌المؤمنين ! .
« خداى يكتا را سپاس مىگويم و به يكتائيش اقرار و اعتراف دارم . اما بعد ، تو با اين عمل پردهء احترام خود را بين رسول خدا صلى الله عليه ( و آله ) و سلم و