بحار الأنوار ( ج 48 ) ( زندگانى حضرت امام موسى كاظم ( ع ) ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٦
بخش پنجم عبادت و رفتار و اخلاق و دانش فراوان امام عليه السّلام
در مقابل علم امام مانند آن است كه مرغى از دريائى با منقار خود يك قطره آب بردارد آيا با برداشتن آن يك قطره آب دريا نقصان مىپذيرد . امام چون دريا است كه كمالات او تمام‌شدنى نيست و كردار عجيبش بيش از اينهاست . وقتى مرغ با منقار از دريا آب بردارد چيزى كم نميشود همين طور از علم امام چيزى كم و كاست نمىشود و عجائب او پايان پذير نيست .
اعلام الورى - ص 296 - مينويسد : حضرت موسى بن جعفر عابدترين فرد زمان خود بود ، فقيه‌ترين و سخاوتمندترين و بزرگوارترين اشخاص بشمار ميرفت .
روايت شده نافله‌هاى شبانه را هميشه ميخواند و آن را وصل به نماز صبح مى كرد بعد تعقيب ميكرد تا آفتاب طلوع كند آنگاه سر به سجده ميگذاشت تا هنگام زوال ظهر سر از سجده برنميداشت پيوسته چنين دعا ميكرد :
« اللهم انى اسألك الراحة عند الموت و العفو عند الحساب »
اين دعا را تكرار مىنمود .
يك جمله از دعايش اين بود : « عظم الذنب من عبدك فليحسن العفو من عندك » بطورى از خوف خدا گريه ميكرد كه محاسنش از اشك چشم تر مىشد از همه مردم بيشتر بخانواده و خويشاوندانش رسيدگى ميكرد .
شبها بسر وقت فقراء مدينه ميرفت و زنبيلهائى كه محتوى پول از طلا و نقره و آرد و خرما بود براى آنها ميبرد و بايشان ميداد نمىفهميدند چه كسى اين كمك را به آنها مىكند .
ارشاد مفيد - ص 317 - محمّد بن عبد اللَّه بكرى گفت : وارد مدينه شدم تا پولى به قرض بگيرم خسته شدم ، گفتم : خوب است بروم خدمت موسى بن جعفر عليه السّلام و شكايت حال خود را به آن جناب بنمايم . رفتم به نقمى همان جا كه امام باغ داشت .
امام عليه السّلام با غلام خود از باغ خارج شد در دست غربالى داشت كه در آن قطعه گوشت‌هاى سرخ كرده بود ، ديگر چيزى در آن نبود آن جناب شروع به خوردن كرد من نيز با ايشان خوردم .