اصطلاحات فقهى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٨

نزع -

نجس العين ، نجس مىباشد . شرايع ، كتاب طهارت

نحر -

نحر -

بالاى سينه ، اول ماه . قاموس فقهى

در عرف فقيهان ، به كشتن شرعى شتر ( سرنيزه و مانند آن‌را در گودى سينهء شتر فرو برد به‌طورىكه در اثر آن بميرد ) نحر گفته مىشود .

موارد استعمال : نحر مخصوص شتر است و نحر حيوان ديگر موجب حرمت گوشت آن مىشود . شرح لمعه ، كتاب صيد و ذباحه

نحس -

نحس -

در مقابل سعد استعمال مىشود ، شوم ، نامبارك . مجمع البحرين

موارد استعمال : روز . . . . . روز نحس است .

الكافى ، ج 4 ، ص 146

نخع الذّبيحة -

نخع الذّبيحة -

قبل از مرگ حيوان نخاع ( رگ سفيدى است كه در ستون فقرات است و از گردن تا دم حيوان ادامه دارد ) را قطع كردن است و بنابر قولى قبل از سرد شدن حيوان ذبح شده گردن او را بشكند .

موارد استعمال : نخع الذبيحه مكروه است .

شرح لمعه ، كتاب صيد و ذباحه

نداد -

نداد -

فرار شتر به عنوان سركشى .

موارد استعمال : شتر سركش داراى نداد را با تير جايز است بكشد و گوشت آن‌را بخورد . طلبة الطلبه ، كتاب صيد

ندب -

ندب -

خواندن ، دعوت كردن .

در عرف فقيهان ، مقصود از آن مستحب است .

موارد استعمال : سواك ( مسواك كردن ) قبل از وضوى واجب و ندب مستحب است .

شرح لمعه ، كتاب طهارت

نذر -

نذر -

كار مشروع و خيرى را براى جلب رضاى خداوند بر خود واجب كردن است .

رساله توضيح المسائل ؛ معجم لغة الفقهاء

موارد استعمال : در صحت نذر زوجه اذن زوج شرط است . شرح لمعه ، كتاب نذر

نذر المعصية -

نذر المعصية -

كار نامشروع و گناه را بر خود واجب كردن است .

موارد استعمال : نذر المعصيه باطل است . شرح لمعه ، كتاب نذر

نذر قلبى -

نذر قلبى -

كار خير و مشروع را بر خود قلب واجب نمايد و به آن تلفظ نكند .

موارد استعمال : عده‌اى از فقهاى شيعه نذر قلبى را معتبر نمىدانند . شرح لمعه ، كتاب نذر

نذر لفظى -

نذر لفظى -

كار مشروع و خيرى را بر خود واجب كردن است ، درحالىكه به آن تلفظ هم مىنمايد .

موارد استعمال : نذر لفظى معتبر است ، فقط نيت كفايت نمىكند .

شرح لمعه ، كتاب نذر

نزح ماء البئر -

نزح ماء البئر -

خالى كردن آب چاه و لو اين كه مقدارى در آن باقى باشد . معجم لغة الفقهاء

موارد استعمال : نزح ماء البئر با شرايط مقرر در فقه آب چاه را پاك مىكند .

شرح لمعه ، كتاب طهارت

نزع -

نزع -

كشيدن و كندن چيزى از جاى آن .

مجمع البحرين

در عرف فقيهان ، به حالت احتضار و سوق گفته مىشود .

موارد استعمال : در حالت نزع تلقين كلمات فرج و نقل مريض به محل نماز خواند آن