اصطلاحات فقهى ( فارسى ) — الصفحة ٥١٢

مماطل -

ملك الموت -

ملك الموت -

ملائكه‌اى كه امور مرگ‌ومير به آن‌ها محول شده است در موقع آمدن ملك الموت خواندن سورهء يس مستحب است . جواهر الكلام ، ج 4 ، ص 22

ملك اليمين -

ملك اليمين -

مالك شدن كنيزكان از راه خريد و غير خريد .

موارد استعمال : با ملك اليمن كنيز براى مرد حلال مىشود . فرهنگ معارف اسلامى

ملكة -

ملكة -

صفت و حالتى را گويند كه در نفس آدمى رسوخ نمايد .

موارد استعمال : عدالت عبارت است از ملكه‌اى كه صاحبش را به مراعات تقوا وادار كند . شرح لمعه ، كتاب صلات

ملموسة الابن -

ملموسة الابن -

زنى را گويند كه پسر شخص با آن تماس بدنى ( دست بمالد و يا بوسه زند ) داشته باشد .

موارد استعمال : ازدواج با ملموسة الابن مكروه است . شرح لمعه ، كتاب نكاح

ملّة -

ملّة -

مسلك فلسفى .

در عرف فقيهان ، اصول شرايع است كه به وسيلهء پيامبران به مردم ابلاغ شده است . كشّاف ؛ قاموس قرآن

موارد استعمال : « المرتد عن ملة » تا زنده است مالكيت او از او سلب نمىشود .

شرح لمعه ، كتاب حدود

ملئ -

ملئ -

ثروتمند با قدرت .

در عرف فقيهان ، كسى را گويند كه قدرت پرداخت دين خود را داشته باشد . طلبة الطلبه

موارد استعمال : براى محتال ( طلبكار ) واجب نيست حواله را حتى به ملئى قبول كند . شرح لمعه ، كتاب حواله

ملّى -

ملّى -

مرد مرتدى كه ارتداد او ملى باشد .

موارد استعمال : در صورت تكرار ارتداد از ملى در مرتبهء چهارم كشته مىشود .

شرح لمعه ، كتاب حدود

ملّيّة -

ملّيّة -

زنى كه به طريق ارتداد ملى مرتد مىشود .

موارد استعمال : از زن مليه توبه خواسته مىشود ، در صورت توبه نكردن زندانى مىشود . شرح لمعه ، كتاب حدود

مليىء -

مليىء -

شخص ثروتمند و ملى هم گويند . قاموس فقهى

در عرف فقها ، كسى را گويند كه جهت پرداخت ديون خود اموالى داشته باشد .

موارد استعمال : قبول حواله به شخص مليىء براى محتال واجب نيست .

شرح لمعه ، كتاب حواله

ممارات -

ممارات -

مجادله در امورى كه مورد شك و ترديد است .

موارد استعمال : از ممارات نهى شده است و بهترين شريك آن است كه ممارات نكند . مجمع البحرين ؛ طلبة الطلبه ، كتاب شركت

مماطل -

مماطل -

كسى كه در كار تأخير مىكند ، كارى را امروز و فردا كردن .

در عرف فقيهان ، 1 ) كسى است كه در اعمال حق شفعه تأخير نمايد .

موارد استعمال : حق شفعهء مماطل ساقط مىشود . شرح لمعه ، كتاب شفعه

2 ) كسى را گويند كه در پرداخت بدهى تأخير كند .