اصطلاحات فقهى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٠

المقرّبه -

همچنين در صورت عدم پرداخت به موقع از مال آن به مقدار مال خود از روى جبر و قهر بردارد . اين عمل مقاصّه ناميده مىشود .

موارد استعمال : مقاصه از مال وديعه جايز نيست . شرح لمعه ، كتاب متاجر

2 ) زن متعه موظف است در تمام مدت تعيين شده ، خود را در اختيار مرد قرار دهد ، در صورت اخلال به تمام مدت و يا به جزئى از آن ، مرد حق دارد به اندازهء آن مدت از مهريهء قرار داده شده ندهد . اين عمل را مقاصه مىگويند .

موارد استعمال : مقاصهء زوج جايز است . شرح لمعه ، كتاب نكاح

3 ) طلبكار طلب خود را از فقير نگيرد و از بابت زكات حساب نمايد ، اين عمل را نيز مقاصّه مىنامند .

موارد استعمال : « مقاصّة الفقير بالزكاة » جايز است . شرح لمعه

المقام -

موضع قدم ، محل نشستن .

معجم لغة الفقهاء

در عرف فقيهان ، مقصود از آن مقام ابراهيم عليه السّلام است . كه در كنار كعبه واقع است .

موارد استعمال : طواف بايد در بين بيت و مقام انجام شود . شرح لمعه ، كتاب حج

المقامر -

قمارباز . مجمع البحرين

موارد استعمال : شهادت مقامر مردود است .

مفتاح الكتب الاربعه

المقامرة -

قماربازى كردن . لسان العرب

موارد استعمال : مقامره و نهبه هر دو صلاحيت ندارند . الكافى ، ج 5 ، ص 23

المقايضة -

فروش عين در مقابل عين است ، از مادهء « قيض » به معناى مثل و عوض مىباشد .

موارد استعمال : كسى كه خدمت عبد به نفع او وصيت شده حق دارد به عنوان مقايضه مقدارى پول بگيرد و عبد را به خدمت نگيرد . طلبة الطلبه ، كتاب وصيت

المقبرة -

موضع قبور .

در عرف فقيهان ، مكانى را گويند كه قبور در آن مجتمع مىشوند . معجم لغة الفقهاء

موارد استعمال : نماز در ميان مقابر ( جمع مقبره است ) مكروه است . شرح لمعه ، كتاب صلات

المقتدى -

متابع . معجم لغة الفقهاء

در عرف فقها ، كسى را گويند كه در نماز به شخص ديگر اقتدا كند . معجم لغة الفقهاء

اگر مقتدى نتواند بعضى ركعات و يا تمام آنها را درك نمايد . . . الفقه على المذاهب الاربعه ، ج 1

المقتر -

كسى كه معاش او ضيق است . در عرف فقيهان ، به معناى فقير است ، در مقابل موسع استعمال مىشود .

زنى كه براى او مهريه تعيين نشده و قبل از دخول مطلقه گرديده است به آن متعه داده مىشود . در مورد متعهء موسع و مقتر به اندازهء قدرت پرداخت مىنمايند .

شرح لمعه ، كتاب نكاح

المقرّبه -

مال و يا حق و يا عمل مورد اقرار مقر را گويند .

موارد استعمال : يكى از شرايط مقر به متمول ( چيزى كه عرفا مال باشد ) بودن آن