بحار الأنوار ( ج 43 ) ( زندگانى حضرت فاطمه س ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٧

بخش شانزدهم راجع به مناظرات و نيك رفتارى امام حسن مجتبى ع

اهل التفكر بتدبير امورها ، اعلم الخلق به الذى بالحد لا يصفه ، يُدْرِكُ الْأَبْصارَ و لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ ، وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ .

اما بعد حضرت امير نظير يك درى است كه هر كس داخل آن شود مؤمن خواهد بود و كسى كه از آن خارج شود كافر است . من اين سخن خود را ميگويم و از براى خويشتن و شماها طلب آمرزش مينمايم . حضرت امير پس از شنيدن اين سخنرانى برخاست و ميان دو چشم امام حسن را بوسيد و فرمود : ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ .

25 - در كتاب : كافى از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : امام حسن عبد اللَّه بن جعفر را ملاقات كرد و به وى فرمود : مؤمن چگونه مؤمن خواهد بود ، در صورتى كه قسمت و تقدير خود را ناپسند و مقام و منزلهء خود را كوچك ميداند ، و حال آنكه خدا بر او حكومت مينمايد . من براى آن كسى كه غير از رضايت به تقدير خدا در قلب خود راه ندهد ضمانت مىدهم كه هر گاه دعا كند مستجاب شود .

26 - نيز در همان كتاب از امام جعفر صادق روايت مىكند كه فرمود :

گروهى در مدينه گفتند : امام حسن مال و ثروتى ندارد . امام حسن عليه السّلام نزد شخصى فرستاد و مبلغ هزار درهم از وى قرض كرد ، آنگاه آن را براى آن شخصى كه تصديق كرده بود فرستاد و فرمود : اين صدقهء ثروت ما است . گفتند : امام حسن اين مبلغ را از آن مالى كه داشته است فرستاده .

27 - نيز در كتاب : كافى از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود :

امام حسن با پاى پياده به حج ميرفت در صورتى كه محمل‌ها و مال‌هاى سوارى در كاروان آن حضرت فراوان بودند .

28 - در كتاب : مناقب از حسن بن مهدى نقل مىكند كه گفت : امام حسن عليه السّلام بگروهى از فقراء عبور كرد كه چند پاره نان خشك روى زمين نهاده و