بحار الأنوار ( ج 43 ) ( زندگانى حضرت فاطمه س ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

بخش هفتم مظلوميت و گريه و رحلت حضرت زهراء ع

آنها انداخت و گفت : اين شكل همان تابوتى است كه من ديدم .

فاطمهء اطهر فرمود : نظير اين تابوت را براى من بساز و بدنم را بوسيلهء آن بپوشان ! خدا بدن تو را از آتش محفوظ بدارد ! 44 - در بعضى از كتب مناقب قديمى مينويسند : راجع بموقع وفات حضرت فاطمهء زهراء عليها السّلام اختلاف است . در يك روايت ميگويد :

آن بانوى معظم بعد از پدر بزرگوارش مدت دو ماه زنده بود .

در روايت ديگرى ميگويد : مدت سه ماه زنده بود . در يك روايت است كه مدت ( 100 ) روز و در حديث ديگرى ميگويد : مدت هشت ماه بعد از رحلت پدرش باقى بود . و . . .

حاكم روايت مىكند : هنگامى كه حضرت فاطمهء اطهر از دنيا رحلت نمود حضرت امير اين اشعار را سرود :

1 - نفسى على زفراتها محبوسة * يا ليتها خرجت مع الزفرات

2 - لا خير بعدك في الحياة و انما * ابكى مخافة ان تطول حياتى

1 - يعنى جان من با ناله‌هاى خود حبس شده . اى كاش جان من با ناله‌هايم خارج مىشد .

2 - بعد از تو خيرى در زندگانى نخواهد بود ، جز اين نيست كه از خوف طولانى شدن زندگيم ميگريم . و . . .

وهب بن منبه ( بضم ميم و فتح نون و كسر باء مشدد ) از ابن عباس نقل مىكند كه گفت :

حضرت زهراى اطهر مدت چهل روز و بقولى شش ماه بعد از پدر بزرگوارش زنده بود ، تا آنجا كه ميگويد :

موقعى كه فاطمهء اطهر عليها السّلام رحلت كرد اسماء گريبان خود را پاره كرد و خارج شد ، آنگاه با حضرت حسنين عليهما السّلام مصادف شد ، ايشان به وى فرمودند :

مادر ما كجا است ؟ اسماء جوابى نگفت . وقتى آنان وارد خانه شدند ديدند