بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

باب - 9 وصيت و سفارش امير المؤمنين براى امام حسين ( ع )

نفس هدايت است ، ساعتها عمرها را كم كند ، واى بر سركشان از عذاب احكم الحاكمين و از داناى رازهاى نهان .

پسرم بد توشه‌ايست براى قيامت تجاوز كردن بر بندگان ، در هر جرعه‌اى گلوگيريست و در هر لقمه‌اى نيز گلوگيريست هرگز بنعمتى نخواهى رسيد مگر بدورى نعمت ديگر ، چقدر نزديك است آسايش به زحمت ، و نيازمندى به نعمت و مرگ بزندگى و بيمارى به تندرستى ، خوشا به حال آنكه خالص كند براى خدا كردار ، دانش و دوستى ، دشمنى ، گرفتن و واگذاشتن ، سخن و سكوت او ، كردار و گفتار او ، به به بدانشمندى كه عمل دارد و كوشش و ميترسد از قبر آماده‌ى آن مىشود اگر از او بپرسند جواب مىدهد و گر نه خاموش است سخنش درست و خاموشى او براى ناتوانى از جواب نيست .

واى پس واى براى كسى كه گرفتار نااميدى و ناتوانى و نافرمانيست نيكو شمارد براى خود آنچه را براى ديگرى ناخوش دارد ، ملامت مىكند مردم را از آنچه خودش بجا مىآورد .

بدان اى پسرم كسى كه سخنش نرم است دوستيش واجب است خداوند ترا توفيق هدايتش دهد و از فرمانبردارانش به نيرويش قرار دهد زيرا كه او سخى و بخشنده است .