بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩

باب - 1 اندرزهاى خداى عز و جل در قرآن مجيد

بودم - آيات 41 - 40 .

سوره عبس - پس هر گاه آيد فريادى كه گوش را كر كند . روزى كه مرد از برادرش فرار كند . و از مادرش و پدرش . از زن و پسرش . هر مردى از ايشان چنين كاريست در آن روز كه او را سرگرم دارد . چهره‌هائى در آن روز درخشانست خندان و شادمان . و چهره‌هائى بر آنها كدورت است . فرا گيرد آنها را تيرگى .

آن گروهند كافران بدكار . آيات 42 - 33 .

سوره الانفطار - همانا نيكان در بهشتند . و همانا بدكاران در دوزخ . در آيند روز جزا - آيات 15 - 13 .

سوره المطففين - آيا گمان نمىبرند ايشان كه برانگيخته برانگيخته شدگانند .

براى روزى بزرگ . روزى كه به پا خيزند مردم بسوى پروردگار جهانيان .

آيات 6 - 4 .

سوره الغاشية - آيا آمد ترا حكايت آن فروگيرنده . چهره‌هائى كه در آن روز بيمناك است . عمل‌كننده و رنج كشيده‌اند . كه وارد مىشوند در آتش بسيار گرم . آشامانده شوند از چشمه‌هاى بسيار گرم . بر ايشان غذائى جز از خار خشك نيست . كه نه فربه كند و نه دفع گرسنگى نمايد . چهره‌هائيست در آن روز تازه از كوشش‌شان خوشنودند . در بهشتى بلند پايه . كه در آنجا سخنانى بيهوده نمىشوند .

در آن بهشت چشمه‌اى روانست . در آنست تختهائى بلند . و جامه‌هائى نهاده و بالش‌هائى بهم پيوسته ، و فرشهاى گرانبها گسترده . آيات 16 - 1