بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

[ باب اول ] باب فضل ايمان و كليات شرايط آن .

زمين است و ريشه‌هايش نزديك آنست و پايدار نيست .

در مجمع ( ج 6 ص 313 ) از امام باقر عليه السلام كه نمونه بنى اميه است و بروايت على بن ابراهيم از او عليه السلام كه چنين باشند كافران كردارشان به آسمان بالا نرود زادگان اميه ياد خدا نكنند در مسجدى و نه مجلسى و كردارشان به آسمان بالا نرود جز اندكى از آنها .

بگفتهء ثابت بقولى آنست كه بدليل و برهان نزد آنان ثابت است و در دلشان جا كرده و خاطر جمعند . در زندگى دنيا نلغزند و از دين بر نگردند و در آخرت زبانشان بند نيايد چون از عقيده‌شان پرسند و گمراه كند خدا ستمكاران را كه به خود ستم كردند بانكار حق و اكتفاء بتقليد ديگران و به حق نرسند و در آزمايش بر جا نمانند . و در توحيد است از امام صادق عليه السّلام كه گمراه كندشان در قيامت از راه خانه‌كرامت . . .

از بسيارى اخبار برآيد كه پايدارى در دنيا هنگام مرگ است و در آخرت در گور يا آخرت شامل هر دو حالت است و اخبار بسيارى در تفسير آيات نامبرده در كتب امامت و فتن و معاد گذشته و در آنها وجوه بسيارى ايراد كرديم و بدان باز نگرديم .

حنيف ( 123 - النحل ) دلدادن براستى و حنيف واروى آنست بقول راغب .

مزد خوب ( 2 - الكهف ) بهشت تا هميشه .

جز آنكه آيدشان روش اولين ( 55 - الكهف ) يعنى انتظار هلاك و عذاب يا آيدشان عذاب آخرت در رو .

باشد براشان بهشتهاى فردوس ( 108 - الكهف ) پاكيزه‌ترين جاى بهشت و برتر و بالاترش . . .

بسازد براشان خداى رحمان دوستى ( 96 - مريم ) بقولى يعنى مهر آنها را در دلها اندازد و گذشت .

در اخبار بسيار ( باب 14 - جلد 35 ص 360 اين چاپ ) كه نازل شده در باره