بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

[ باب اول ] باب فضل ايمان و كليات شرايط آن .

امامى كه پيرو او باشد يعنى على عليه السّلام و آنكه در ظلماتست - با دست اشاره كرد - يعنى اين مردمى كه چيزى نشناسند .

در مناقب از امام صادق عليه السّلام كه مرده بود جدا از ما و زنده‌اش كرديم بهمراه خود .

و على بن ابراهيم گفت ( ص 203 تفسيرش ) نادان به حق بود و ولايت و او راهنموديم بسوى خود و نور ولايت امامانست و ظلمات پيروى ديگران .

در مجمع ( ج 4 ص 359 ) از امام باقر عليه السّلام كه در باره عمار ياسر و ابو جهل نازل شده .

و اين راه پروردگار تو است ( 122 - الانعام ) بقولى روش او در رهنمائى و به خود واگذارى و بقولى اسلام و قرآن كه راستا است و كجى ندارد . . .

و راستى اينست راه من ( 153 - الانعام ) كه بايد پيرو آن بود و بقولى اشاره به همه سوره است كه در اثبات توحيد و نبوت و بيان شريعت است و از هر راهى پيروى نكنيد كه كيشهاى گوناگونند و هوسهاى جدا جدا . . . در روضة الواعظين است از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله كه از خدا خواستم آن را راه على سازد و پذيرفت .

عياشى از امام باقر عليه السّلام آورده كه به بريد عجلى فرمود ميدانى منظور از « راه من راست است » چيست ؟ گفتم : نه ، فرمود ولايت على و اوصياء است . فرمود : و ميدانى از اينكه پيروى هر راهى نكنيد يعنى چه ؟ گفتم : نه ، فرمود ولايت فلان و فلان ، فرمود ميدانى جدا شدن از راه چيست ؟ گفتم : نه ، فرمود : يعنى از راه على عليه السّلام .

و آيا چشم براهند و انتظارى ندارند جز اينكه فرشته‌ها نزدشان آيند و جانشان بگيرند يا عذابشان دهند يا پروردگارت آيد و فرمان كيفر آنها رسد يا برخى آيات پروردگارت در رسد . در احتجاج در معنى آيه از على عليه السّلام است كه خدا پيغمبر ما گفته دورويان و مشركان جز اين انتظار را دارند كه فرشته‌ها را به چشم ببينند يا فرمان پروردگارت بدانها رسد بيواسطه و آيات عذاب دنيويست كه امتهاى گذشته دچارش شدند .