بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٣
باب چهاردهم نشانه‌هاى مؤمن و صفات او
كند ، و نگذارد ستم او يا ديگرى دامن‌گير كسى شود بلكه آن را اصلاح مىكند ، يا اينكه از او هيچ ستمى به ديگرى نرسد تا نياز باصلاحش شود ، و در يك نسخه « جنف » آمده با جيم و نون و آن با حركت نون بمعنى جور است .
امين است و مردم او را بر مال و آبروى خود امين سازند .
پرهيزكار است از گناهان و پاك از اخلاق بد يا برگزيده در بر ديگران .
پاكيزه است از عيبها ، و يا كمالات او تمام است يا خوب است ( لغت از قاموس آورده ) و در يك نسخه با ذال آمده يعنى با هوش كه مطالب عاليه را از مقدمات نهان دريابد .
رضى پسنديده نزد خدا و خشنود از مردم يا پسنديده نزد هر دو كه خدا فرمود ( 74 - مريم ) و بسا او را پسنديده در بر خود در گفتار و كردار .
و به خوبى ياد كند ديگران را و خود را تهمت زند ببدى ، و در نسخه‌اى خود را در نهان از مردم تهمت زند نه اينكه در بر آنها خودنمائى كند يا اينكه خود را متهم سازد به عيبهائى كه از مردم نهانند .
دوست دارد در راه خدا و براى خدا از روى دانش هر كه را داند محبوب خدا است و بدان پابند باشد نه چون نادانها كه دشمن خدا را دوست دارند به گمان اينكه اولياء اللَّه هستند مانند مخالفان .
و ببرد در راه خدا با دور انديشى و تصميم از دشمنان خدا زيرا بسا در ظاهر به آنها پيوندد از روى تقيه .
شادى او را از جا بدر نبرد و كم خرد نسازد ، در مصباح گفته فرح در چند معنا به كار رود :
1 - خوشى و سر مستى كه خدا فرموده ( 76 - القصص ) راستى خدا دوست ندارد شادمانها را .
2 - رضا و خشنودى كه خدا فرموده ( 32 - الروم ) هر گروهى بدان چه نزد آنها