بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

باب دوازدهم سختى گرفتارى مؤمن و علت آن و فضيلت بلا

فزونى ايمان او باشد .

14 - كافى ( 253 ) بسندش از محمد بن مسلم كه شنيدم امام ششم ميفرمود :

بر مؤمن چهل شب نگذرد جز رخ دهد برايش چيزى كه اندوهش دهد و يادآورش شود .

بيان : يادآور او شود گناه او را و توبه را چون خدا فرموده ( 30 - الشورى ) هر آسيبى بشما رسد بسزاى دست آور شما باشد ، و پروردگارش توانا است بر دفع آن و زارى كند بدرگاه او و رفع او را خواهد و يادآور پستى دنيا شود كه بلا در آن فراوان است و بدان بيرغبت گردد و ياد آخرت كند و لذتهاى بىغم آن و دل بدان بندد و چيزى بمانند اندوه دل را به نسازد ، و گفته‌اند دل بىاندوه چون ويرانه است .

15 - كافى ( ج 2 ص 254 ) بسندش از عبيد بن زراره كه شنيدم امام صادق عليه السّلام :

ميفرمود تا سه بار كه مؤمن نزد خدا برتر مقام را دارد ، او را گرفتار بلا كند و جانش را از هر اندامش بكشد و آن بنده خدا را بر آن سپاس گويد .

بيان : بقولى برآوردن جان از تن او عضو بعضو بريدن هر عضو است تا جان از او برآيد ، و بقولى يعنى ارزنده‌ترين اعضاء او را با بيمارى خوره ببرد و دور بودن آن نهان نيست و معنى يكم روشنتر است .

16 - كافى ( ج 2 ص 255 ) بسندش از امام صادق عليه السّلام كه در بهشت مقامى است كه بنده بدان نرسد جز با بلاى تنش .

بيان : دلالت دارد كه ببرخى مقامهاى بهشت بسعى و عمل توان رسيد ، و برخى گرو بلا ديدن تن است ، و خدا منت نهد بهر كه دوستش دارد ببلاى تن او تا برسد بدان مقام .

17 - كافى ( ج 2 ص 255 ) بسندش از عبد اللَّه بن ابى يعفور كه شكوه كردم به امام صادق عليه السّلام از دردها كه ميكشيدم - او پر بيمارى بود - در پاسخ به من فرمود : اى عبد اللَّه اگر مؤمن ميدانست پاداش مصيبت را آرزو ميكرد با قيچى تيكه تيكه شود .

18 - كافى بسندش از يونس بن رباط كه شنيدم امام صادق عليه السّلام ميفرمود :