بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٨

باب دوازدهم سختى گرفتارى مؤمن و علت آن و فضيلت بلا

نقطه و آن بمعنى شكافتن و دريدن با نيزه است .

در پاسخ دعايش براى رفع بلا يا جز آن لبيك گويد كه معنى آن اجابت و فرمانبرى پياپى است و توجه اظهار دوستى و اخلاص .

11 - كافى بسندش تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه بلاى بزرگ پاداش بزرگ دارد ، و چون خدا بنده‌اى را دوست دارد او را بلاى بزرگ دهد ، و هر كه پسندد خدا او را پسندد ، و هر كه خشمد نزد خدا خشم دارد .

در خصال ( ج 1 ص 12 ) بسندش مانندش آمده .

در تمحيص از شحام مانندش آمده .

بيان : چون خدا بنده‌اى را دوست دارد و خواهد به او پاداش بزرگى رساند ، و او را پسندد و اهل آتش داند بلاى بزرگى به او دهد از بيماريهاى تن و يا آشفتگى جان و دل و بنده اعم از محبوب است ، زيرا بنده محبوب از قضاى خدا در خشم نشود ، و بسا مقصود از دوستى پيشنهاد كار ثواب‌دار باشد خواه پسند او باشد يا نه ، و هر كه پسندد خدا او را پسندد و هر كه خشمد خدا بر او خشمد .

12 - كافى بسندش از امام باقر عليه السّلام كه همانا مؤمن در دنيا بلا ببيند به اندازه دينش يا بر حسب دينش .

بيان : ترديد از راويست و حسب هم بمعنى مقدار است و هر دو به يك معنى است و در مصباح گويد : اينكه گويند پاداش مرد بحسب كار او است يعنى به اندازه كار او .

13 - كافى ( ج 2 ص 254 ) بسندش از امام ششم عليه السّلام كه همانا بنده چون كفه ترازو است و هر چه ايمانش فزايد بلايش فزايد .

بيان : يعنى ايمان و بلاى مؤمن چون دو كفه ترازو باشند چنانچه وارد است :

نماز ترازو است هر كه خوب پردازد خوب دريافت كند ، و بقولى خود مؤمن يك كفه ترازو است و كافر كفه ديگر و هر چه ايمان مؤمن فزايد در كفه كافر هم كه سبب بلاى او است فزايد خواه از آدمى باشد و خواه پرى كه بلا و آزارش بمؤمن به اندازه