بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

باب دوازدهم سختى گرفتارى مؤمن و علت آن و فضيلت بلا

در تنبيه الخاطر : از ابن رئاب و كرام بن عمر و از ابى بصير مانندش را آورده بيان : فرو شدن از آسمان بمعنى تقدير در آنست و پيشكش دنيوى است و همچنين بلا .

9 - كافى ( ص 253 ) بسندش از امام صادق عليه السّلام كه سدير نزدش بود و فرمود :

راستش چون خدا بنده‌اى را دوست دارد او را فرو برد در بلا يكباره و ما و شماها اى سدير بامداد و شامگاه در آنيم .

بيان : در نهايه گفته : در حديث است كه « يغتهم اللَّه في العذاب غتا » يعنى فرو برد آنان را در عذاب فرو بردنى پى در پى و در حديث دعاء است « يا من لا يغته دعاء الداعين » يعنى او را مغلوب و مقهور نسازد دعاء دعاكنندگان .

و در حديث حوض است ( يغت فيه ميزابان مدادهما من الجنة ) يعنى ميريزد آب در آن پياپى . . .

10 - كافى بسندش از امام باقر عليه السّلام ( همين مضمون را آورده بىجمله اخير و بر آن افزوده ) او را در بلا آلايد ، و چونش بخواند فرمايد لبيك عبدى اگر آنچه خواهش كردى زودت بدهم ، من بر آن توانايم ، و اگر آن را پس انداز كنم برايت بهتر است .

و در جامع الاخبار از او عليه السّلام مانندش آمده .

بيان : در نهايه گفته : در حديث است كه بهتر حج ناله و تلبيه و خونريزى در قربانى است و از آنست كه دوشيد در آن شج يعنى شير روان بسيار ، و در حديث مستحاضه آمده كه انى اشجه شجا به همين معنا - پايان .

من گويم : منظور از شج در اين خبر اينست كه بلاء بر او ريخته شود و روان گردد در دو اندوهش بر او تا گويا از بلا آب شود و روان شود ، يا مقصود توجه او است بآستان خدا ، و بقولى روان شود خون دلش از بلا .

و گويم : در جامع الاخبار ( 134 ) و خبر آن بجاى شج شبج آمده بباء يك