بحار الأنوار ( ج 64 ) ( اخلاق اسلامى ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

باب چهارم فطرت خدا سبحانه و رنگ آميزى او

در درون پرده‌اى بس روشنى * كى شناسد خالق خورشيد و رب ماه را

و در سخن سيد الشهداء ابى عبد اللَّه الحسين صلوات خدا بر او واجد و پدرش و مادرش و برادرش و بر او و فرزندانش آمده است آنچه تو را به اين عيان رهبر است و از اين بيان بىنياز كند آنجا كه در دعاء عرفه ميگويد :

خدايا چگونه دليل آرند بر تو بدان چه در هستى خود نياز دارد به تو ، آيا ديگرى ظهورى دارد كه تو ندارى تا او مظهر تو گردد ؟ ( نه هرگز ) كى نهان شدى تا نيازت بدليل باشد كه به تو رهنمايد ، كى دور شدى تا آثار كسى را به تو رسانند ، كور باد ديده‌اى كه تو را نبيند با اينكه پيوسته ديده‌بان اوئى ، و زيان بر دست آورد بنده‌اى كه بهره‌اى از دوستى تو ندارد .

و نيز گفته : خود را بهر چيز شناساندى و چيزى ناشناساى تو نيست ، و گفته :

تو خود را در هر چيزى به من شناساندى و تو را در هر چيز روشن ديدم و تو روشنى براى هر چيز . پايان .

و گويم : بيشتر اخبار اين باب در كتاب توحيد گذشتند .