بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٣٨
فصل ششم : لزوم تمسّك به قرآن و عترت عليهم السلام جهت دستيابى به احكام الهى در قضاوت
50 - خداوند عزّ و جلّ در حديث قدسى « 1 » فرمود : من خدايى هستم كه معبودى جز من نيست . با قدرت و توانم تمام مخلوقات را آفريدم .
و از ميان مخلوقات پيامبرانى را برگزيدم . و از ميان آنها محمّد را - پس از آنكه او را حبيب و خليل و صفى خود قرار دادم - بعنوان پيامبر براى مردم برانگيختم .
و علي را بعنوان برادر و وصى و وزير براى او برگزيدم .
و او را خليفهء خود بر بندگان قرار دادم .
تا او عهد و پيمان من را - بعد از محمّد - به بندگانم برساند .
و احكامى را كه در قرآن آورده‌ام براى مردم بازگو نمايد .
و مردم را به عمل نمودن به احكام من سوق دهد .
و او را بمنزلهء پرچمى براى هدايت تعيين نمودم .
و او را به منزلهء درب خانه‌ام قرار دادم تا هر شخصى كه مىخواهد به من برسد از اين درب بر من وارد شود .
و شخصى را كه از اين درب به خانه‌ام وارد گردد از آتش جهنّم در امان خواهد ماند .
و آن شخص مانند آن است كه وارد دژى محكم شده است .
و چنين شخصى از گزند دنيا و آخرت مصون خواهد بود .
و على را حجّت خود بر زمين و آسمان قرار دادم .
زيرا اعمال هيچ شخصى را قبول نمىكنم مگر پس از اقرار به ولايت او و ايمان به نبوّت محمّد پيامبرم .
و على به منزلهء دست گشادهء رحمت من بر بندگانم مىباشد .
و او نعمتى است كه من آن را به شخصى كه دوستش دارم عنايت مىكنم .
( 1 ) - به سخنانى كه خداوند فرموده - و در قرآن نمىباشد - حديث قدسى مىگويند .