بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩
فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى
پس از آنكه آن دو قاضى دانستند كه نمىتوانند اين زن پاكدامن را به گناه آلوده سازند به نزد پادشاه رفته و به او گفتند كه ما گواهى مىدهيم كه اين زن مرتكب عمل زنا شده است .
پادشاه چون از ديانت و نيكوكارى آن زن اطلاع داشت به همين خاطر غم و اندوه دل او را فرا گرفته و از اين ماجرا ناراحت و محزون گرديد .
اما چون آن دو قاضى نسبت به اين امر خلاف واقع گواهى داده بودند نمىتوانست كه به سادگى شهادت و گواهى آنها را نپذيرد و نسبت به آن ترتيب اثر ندهد .
لذا به آن دو قاضى گفت : سخن شما را قبول مىكنم اما به شرط اينكه به اين زن سه روز مهلت دهيد سپس او را سنگسار نماييد .
در مدت اين سه روز مناديان پادشاه در شهر جار زده و به مردم اعلام نمودند كه براى سنگسار شدن فلان زن پرهيزگار و عابده‌اى كه مرتكب فحشا شده بود در فلان جا حاضر شويد زيرا دو قاضى در ارتكاب اين عمل عليه او شهادت داده‌اند .
فإنّ القاضيين قد شهدا - عليها - بذلك - فأكثر الناس في ذلك - .
و قال الملك لوزيره : ما عندك - في هذا - من حيلة ؟
فقال : ما عندي - في ذلك - من شيء .
فخرج الوزير يوم الثالث - و هو آخر أيّامها - فإذا هو ب غلمان عُراة . يلعبون .
و فيهم دانيال - و هو لا يعرفه - .
فقال دانيال : - يا معشر الصبيان - تعالوا حتّى أكون - أنا - الملك .
و تكون أنت - يا فلان - العابدة . و يكون - فلان و فلان - القاضيين الشاهدين عليها . ثمّ جمع تراباً . و جعل سيفاً من قصب . و قال للصبيان : خذوا بيد هذا . ف نحّوه إلى مكان كذا و كذا .