بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى

آن مرد هنگام سفر سفارش مواظبت از همسر خود را به آن دو قاضى كرد .

در غياب مرد آن دو قاضى با آمد و شدى كه به خانهء او مىكردند نسبت به همسرش تمايل پيدا كرده و به همين خاطر به او پيشنهاد ارتكاب گناه را دادند .

اما آن زن پاكدامن پيشنهاد آنها را رد كرده و از آلوده شدن به گناه امتناع ورزيد .

دو قاضى پس از امتناع زن به او گفتند : اگر از انجام خواستهء ما خوددارى ورزى به نزد پادشاه رفته و در نزد او شهادت و گواهى خواهيم داد كه تو مرتكب زنا شده‌اى .

و به همين علت تو سنگسار خواهى شد .

آن زن در جواب به دو قاضى گفت : من هيچگاه دامن خود را به گناه آلوده نمىكنم و شما هر كارى كه مىخواهيد بكنيد .

فوجّهه الملك .

فقال الرجل للقاضيين : اوصيكما بإمرأتي خيراً .

فقالا : نعم .

فخرج الرجل .

فكان القاضيان يأتيان باب الصديق . فعشقا امرأته . فراوداها عن نفسها . فأبت .

فقالا لها : - و اللَّه - لئن لم تفعلي . ل نشهدنّ عليك - عند الملك - بالزنى . ثمّ ل نرجمنّك .

فقالت : إفعلا ما أحببتما .

فأتيا الملك . فأخبراه . و شهدا عنده أنّها بغت .

فدخل الملك - من ذلك - أمر عظيم . و اشتدّ بها غمّه . و كان بها معجباً .

فقال لهما : إنّ قولكما مقبول . و لكن ارجموها - بعد ثلاثة أيّام - .

و نادى - في البلد الّذي هو فيه - : احضروا قتل فلانة العابدة . فإنّها قد بغت .