بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى

سپس پادشاه به نزد آن زن رفت و در نزد او به جرمها و خطاهاى خود اعتراف نمود و ماجراى قاضى و همسر برادرش را براى آن زن بازگو نمود .

و به او گفت : من بدون اينكه از آن قاضى دليل و مدرك و شاهدى بخواهم ادعاى او را در مورد زن برادرش قبول نمودم .

و به او دستور دادم تا آن زن را سنگسار نمايد .

از تو مىخواهم تا بخاطر اين گناه برايم طلب عفو و بخشش كنى .

سپس آن زن به پادشاه گفت : خدا تو را ببخشد .

سپس شوهر آن زن - بدون اينكه بداند اين زن همسر او است - جلو آمده و به او گفت :

من همسر شايسته و نيكويى داشتم . اما بخاطر كارى به مسافرت رفته و او را تنها گذاشتم و برادرم را مسؤول او قرار دادم .

پس از آنكه از سفر بازگشتم برادرم به من گفت : كه زن من مرتكب فحشا شده است .

لذا او بخاطر اين كار سنگسار شده است .

فاستغفري لي .

فقالت : غفر اللَّه لك . اجلس .

فأجلسته إلى جنب الملك .

ثمّ أتى القاضي فقال : إنّه كان لأخي امرأة . و إنّها أعجبتني . فدعوتها إلى الفجور . فأبت .

فأعلمت الملك أنّها قد فجرت . و أمرني برجمها .

فرجمتها - و أنا كاذب عليها - .

فإستغفري لي .

قالت : غفر اللَّه لك .