بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٠

فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى

او به آنها گفت : من كنيزى دارم كه هرگز مانند او را نديده‌ايد .

آنها به او گفتند : آيا آن كنيز را به ما مىفروشى ؟

آن مرد به آنها گفت : آرى مىفروشم . امّا به شرط آنكه شخصى از شما به نزد آن كنيز برود و او را ببيند . و پس از آنكه قيمت آن كنيز را به من پرداخت نموديد - تا هنگامى كه من از اين محل دور نشده‌ام - او را از جريان فروخته شدنش مطّلع نسازيد .

آنها نيز اين شرط را قبول كرده و شخصى را براى ديدن آن زن فرستادند .

آن شخص - پس از ديدن آن زن - به آن جماعت گفت : آرى تاكنون كنيزى به اين زيبائى نديده‌ام .

سپس آنها آن زن را به ده هزار درهم از آن مرد خريدارى نمودند .

و آن مرد پس از تحويل گرفتن پولها از محل مورد نظر دور شد .

سپس آنها بنزد آن زن آمده و به او گفتند : برخيز و به همراه ما بيا تا در كشتى سوار شوى .

آن زن گفت : براى چه ؟

آنها گفتند : تو كنيز آن مرد بودى و ما تو را از صاحبت به ده هزار درهم خريدارى نموده‌ايم .

آن زن گفت : من كنيز نيستم تا او صاحب من باشد .

فجعلوها في السفينة الّتي فيها الجوهر و التجارة .

و ركبوا - هم - في السفينة الاخرى . فدفعوها .

فبعث اللَّه عزّ و جلّ عليهم رياحاً . فغرقتهم و سفينتهم .

و نجت السفينة الّتي كانت فيها حتّى انتهت إلى جزيرة من جزائر البحر .

و ربطت السفينة . ثمّ دارت في الجزيرة . فإذاً فيها ماء و شجر فيه ثمرة .