بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٧

فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى

و براى آنكه گناه اين قتل را به گردن اين زن پاكدامن بيندازد به نزد راهب رفت و با حالت خشمگينى به او گفت : تو يك زن بدكاره‌اى را در دير خود سكونت داده‌اى و فرزندت را به او سپرده‌اى ؟ ! اينك او فرزندت را به قتل رسانده است .

پس از آنكه راهب از ماجراى قتل فرزندش مطّلع شد به نزد زن آمده و در اين باره از او سؤال كرد . آن زن چگونگى ماجرا را براى راهب بازگو نمود .

آن راهب در پاسخ به او گفت : اگر چه مىدانم تو راست مىگويى اما ديگر راضى به ماندن تو در اين دير نيستم .

از تو خواهش مىكنم كه اينجا را ترك نمائى .

سپس آن زن پاكدامن قبول كرد كه دير را ترك نمايد و از آنجا خارج شود .

وقتى كه شب فرا رسيد آن راهب بيست درهم به آن زن داد . و به او گفت :

تو را به خدا مىسپارم . و از او مىخوام تا مددكار تو باشد .

فمضى معها و مضت حتّى انتهيا إلى ساحل البحر . فرأى جماعة و سفناً .

فقال لها : اجلسي حتّى أذهب أنا أعمل لهم و استطعم و آتيك به .

فأتاهم . فقال لهم : ما في سفينتكم هذه ؟

قالوا : في هذه تجارات و جوهر و عنبر و أشياء من التجارة .

و أمّا هذه فنحن فيها .

قال : و كم يبلغ ما في سفينتكم ؟

قالوا : كثير لا نحصيه .

قال : فإنّ معي شيئاً هو خير ممّا في سفينتكم .

قالوا : و ما معك ؟

قال : جارية لم تروا مثلها قطّ .