بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٢

فصل پانزدهم : اشاره‌اى به لغزشهاى اخلاقى بعضى از قضات براى عبرت آموزى

آن قاضى گفت : من بهتر از برادرم شخص ديگرى را براى اين كار سراغ ندارم .

آن پادشاه از برادر اين قاضى دعوت نموده و از وى خواست تا براى انجام مأموريت راهى سفر گردد .

سپس آن مرد به برادر خود گفت : من خوش ندارم بخاطر اين مأموريت همسرم را تنها بگذارم و او را ضايع سازم . اگر ممكن است از پادشاه بخواه تا شخص ديگرى را براى اين مأموريت به سفر بفرستد .

اما آن قاضى به برادر خود گفت : لازم است كه تو به اين سفر به روى و اين مأموريت را انجام دهى و پادشاه به غير از تو به شخص ديگرى اعتماد ندارد .

هنگامى كه آن مرد دانست كه چاره‌اى جز رفتن به اين سفر ندارد . رو به برادر خود كرده و به او گفت : - اى برادر - من در زندگى چيزى مهمتر از همسرم ندارم .

فكان القاضي يأتيها و يسألها عن حوائجها و يقوم لها .

فأعجبته .

فدعاها إلى نفسه .

فأبت عليه .

فحلف عليها : لئن لم تفعلي لنخبرنّ الملك أنّك قد فجرت .

فقالت : اصنع ما بدا لك . لست اجيبك إلى شيء ممّا طلبت .

فأتى الملك فقال : إنّ امرأة أخي قد فجرت .

و قد حقّ ذلك عندي .

فقال له الملك : طهّرها .

فجاء إليها فقال : إنّ الملك قد أمرني برجمك .

فما تقولين ؟ تجيبني و إلّارجمتك ؟