بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

فصل چهارم : لزوم اجتناب قضات از خودمحورى و احتراز از قضاوت بر اساس رأى و نظر شخصى

از خود راضى مىباشد و به منزلهء عنكبوتى مىماند كه دور خود را با تار احاطه نموده است .

در واقع نمىداند كه حكم و قضاوت او درست است يا درست نيست .

اگر قضاوت او درست هم باشد بر درستى آن ترديد دارد .

و چنانچه رأى و قضاوت او برخطا باشد . اميد واهى به درست بودن رأى خود دارد .

او به منزلهء نادانى است كه راه جهالت را مىپيمايد و به منزلهء شخص نابينايى است كه در تاريكى در جستجوى گمشدهء خويش است .

از روى دانش و يقين سخن نمىگويد .

به خدا سوگند كه چنين شخصى براى رفع مشكلات راه صحيح را نمىپيمايد .

و براى منصب قضاوت اهليّت ندارد .

بخاطر خودمحورى جز رأي و نظر خود رأي و نظر ديگرى را به حق نمىداند .

نادانى خود را پنهان مىسازد تا جهل او آشكار نگردد .

چه بسيار خون بىگناهانى كه بخاطر قضاوت ظالمانهء او بر زمين ريخته مىشود .

و چه بسيار فريادهايى كه - بخاطر جهل او در قضاوت در امر ميراث - بلند است .

از اين گونه افراد به خداوند شكايت مىكنم « 1 » .

( 1 ) - قال أميرالمؤمنين عليه السلام : إنّ من أبغض الخلق - إلى اللَّه عزّ وجلّ - ل رجلين : رجل وكله اللَّه تعالى إلى نفسه . فهو جائر عن قصد السبيل . مشعوف ( 1 ) بكلام بدعة . قد لهج بالصّوم و الصّلاة . ف هو فتنة لمن افتتن به . ضالّ عن هدي من كان قبله . مضلّ لمن اقتدى به في حياته و بعد موته . حمّال خطايا غيره . رهن بخطيئته . و رجل قمش جهلًا في جهّال النّاس . عانٍ بأغباش الفتنة . 1 ) في منية المريد : مشغوف . -