بايدها و نبايدها در رفتار و كردار قضات ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

فصل چهارم : لزوم اجتناب قضات از خودمحورى و احتراز از قضاوت بر اساس رأى و نظر شخصى

225 - امير المؤمنين عليه السلام پيرامون كسانى كه متصدّى امر قضاوت شده امّا شايستگى لازم را براى اين كار ندارند فرمود :

دشمن‌ترين مخلوفين نزد خدا دو شخص مىباشند .

شخصى كه خداوند او را به حال خود واگذاشته و از صراط مستقيم دور شده و دل او شيفتهء بدعت و نوآورى نادرست است .

او مردم را گمراه كرده و به فتنه‌گرى مىكشاند .

راه رستگارى را گم كرده و طرفداران خود را گمراه مىسازد .

و بال گناه ديگران را بر دوش كشيده و در گرداب زشتىهاى خود غوطه‌ور گشته است .

و دوّمين نفر آنها شخصى است كه مجهولاتى را به هم مىبافد و در ميان انسانهاى نادان و جاهل چايگاهى را براى خود پيدا مىكند .

او در تاريكى فتنه‌ها فرو مىرود و چشم او از مشاهدهء صلح و صفا كور و نابينا مىباشد .

جاهلان و نادانان او را عالم و دانشمند مىنامند - كه در حقيقت او اينچنين نيست - .

اندوختهء او از دانش بسيار كم است .

او به منزلهء شخصى است كه از آب متعفّن سيراب مىشود .

و آگاهى او به امورى است كه فايده و ثمرى ندارد .

در ميان مردم خود را به عنوان قاضى و داور معرفى مىكند . و چنين جايگاهى را براى خود تصاحب مىنمايد .

ادّعا مىكند كه مىتواند مشكلات مردم را بر طرف نمايد و از عهدهء حل آن برمىآيد .

امّا هنگامى كه با مشكلى مواجه مىگردد با سخنان پوچ و توخالى و نظر و رأى دروغين سعى و تلاش مىكند تا آن با آن برخورد نمايد و آن را رفع سازد .