فضائل السادات يا برترى خاندان رسالت و امامت ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨

اشعار مؤلّف

گشتم به گنه دلير كز رحمت تو * دانم به يقين كه جز نگوئى نايد

به زمين برد فرو * خجلتم از عصيان آه

جاى رحم است به * قارون گنه وارحماه

هر چند ره عشق بلا پر دارد * با دل چكنم كه مدّعا پر دارد

خالى نشود سرم زسوداى بتان * اين كاسهء سر نگون هوا پر دارد

اين نشأهء فانى كه محلّ گذر است * دل بسته به او كسى كزو بى خبر است

تا در بدنى تو هستيت پيدا نيست * تا در خاك است دانه خاكش بسر است

مژده گر اين است كه ما ديده‌ايم * در نظر اهل جهان ديده‌ايم

مجنون توام خانه به صحرا دارم * و از اشك كنار جوى دريا دارم

ترسم كه تو را به من نباشد يارى * گر تو زمنى من ز كه پروا دارم

به پاى مركب جبريل بخشش جان است * در اين سرا ز كف جود تو عقل حيران است

عاقبت اشك سحرگاه بكارم آمد * اين جگر گوشه چه وقتى بكنارم آمد

در بندگى اخلاص عمل در كار است * هر بنده كه مست اوست او هوشيار است