رسالة السادة في سيادة السادة ( و البدر المشعشع در احوال ذريه موسى المبرقع للطبرسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

باب در ابتداء خلقت و تسميهء اينها و آن‌كه ايشان علّت غائى در ايجاد اين عالم امكانى و به هر جا به نور اسماء اينها نوشته مىباشد

اسم آن كسى كه دوست‌ترين خلايق به سوى تو باشد .

خدا فرمود : اى آدم راست گفتى كه او احبّ خلق به سوى من است ، و هرگاه تو به حقّ او مرا سؤال كردى پس به تحقيق تو را آمرزيدم ، و اگر محمّد مراد در ايجاد نمىبود هرآينه تو را نمىآفريدم ، و او آخر انبياء از ذرّيهء تو مىباشد .

در مواهب روايت كرده : لمّا اخرج آدم من الجنّة رأى مكتوبا على ساق العرش و على كلّ موضع من الجنّة اسم « محمّد » مقرونا باسم اللّه تعالى ، فقال : يا ربّ هذا محمّد من هو ؟ فقال اللّه : هذا ولدك الذي لولاه لما خلقتك ، فقال : يا ربّ بحرمة هذا الولد ارحم هذا الوالد ، فنودي بي : يا آدم لو تشفّعت إلينا بمحمّد في أهل السماوات و الأرض لشفّعناك « 1 » .

يعنى : وقتى كه آدم از جنّت برآورده شد ، بر ساق عرش و بر هر موضعى از جنّت اسم محمّد صلّى اللّه عليه و آله الطيّبين الطاهرين مكتوب ديد كه مقرون به اسم تعالى مىباشد ، پس عرض كرد : اى پروردگار اين محمّد كيست ؟ خدا فرمود : كه ولد توست ، اگر در ايجاد وجود او مراد نمىبود تو را نمىآفريدم ، پس آدم گفت : اى پروردگار به حرمت اين ولد رحم كن والد او را ، پس به من ندا كرده شد : اى آدم كه اگر شفاعت همهء اهالى آسمانها و زمين مىخواستى هرآينه شفاعت آنها به تو مىدادم .

و در روايت ديگر بعد محمّد على هم مقرون بود « 2 » .

صاحب معجم عبد الباقى ، و در فضايل صحابه أحمد حنبل ، و حلية الأولياء ابو نعيم ، و شفاء قاضى عياض ، به اسانيد از ابو الحمراء و غير او ، روايت كردند ، قال صلّى اللّه عليه و إله : لمّا اسري بي إلى السماء إذا على العرش مكتوب : لا إله إلّا اللّه ، محمّد

( 1 ) كنز العمّال 2 : 32 . ( 2 ) بحار الأنوار 15 : 193 .