عبرات المصطفين في مقتل الحسين ( ع ) ( سرشك خوبان ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠
مستحب‌بودن گريه بر گذشتگان
حضرت امام حسين عليه السلام مىشنوند و آنان نيز مثل ما و بلكه بيش‌تر از ما گريستند . اى جعفر هم اينك خدا بهشت را بر تو واجب ساخت و تو را آمرزيد . » سپس فرمود : « آيا باز هم بگويم ؟ » گفت : « آرى سرورم ! » فرمود : « هيچ كس در مورد حسين عليه السلام شعرى نمىگويد و نمىگريد و نمىگرياند ، مگر اين كه خداوند بهشت را بر او واجب مىسازد و او را مىآمرزد . »
جعفر بن عفّان هنگام عبور از كربلا و مشاهدهء قتلگاه حضرت امام حسين عليه السلام و ياران باوفايش ، مرثيه‌اى بر وزن و قافيهء مرثيه سليمان بن قَتّهء عَدْوى ، سروده است كه با اين بيت آغاز مىشود :
مَرَرْتُ عَلى أبْياتِ آلِ مُحَمَّدٍ * فَلَمْ أَرَها أمْثالَها حينَ حَلَّت
از خانه‌هاى خاندان محمّد صلى الله عليه و آله گذر كردم ، ولى آن‌ها را چنان كه هنگام فرو آمدن بودند ، نديدم .
حسين بن ضحّاك نيز بر همين وزن و قافيه مرثيه‌اى سروده كه مطلع آن چنين است :
وَ مِمَّا شَجى قَلْبى وَ أَسْبَلَ عَبْرَتى * مَحارِمُ مِنْ آلِ النَّبى صلى الله عليه و آله اسْتَحَلَّتِ . . . « 1 »
و از چيزهايى كه دلم را شكست و اشكم را روان ساخت ، محارم خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله است كه مورد بىحرمتى قرارگرفتند .
محمّد بن ادريس شافعى نيز در سوگ حضرت امام حسين عليه السلام اشعارى سروده است كه از جملهء آن‌ها شعر زير است :
تَزَلْزَلَتِ الدُّنْيا لِألِ مُحَمَّدٍ * وَكادَتْ لَهُمْ صُمُّ الجِبالِ تَذُوبُ
فَمَنْ مُبْلِغٍ عَنّى الحُسَيْنَ رِسالَةً * وَإِنْ كَرِهَتْها أنْفُسٌ وَ قُلُوبٌ
قَتيلٌ بِلا جُرْمٍ كَأَنَّ قَميصَهُ * صَبيغٌ بِماءِ الأَرْجُوانِ خَضيبٌ
جهان به خاطر خاندان محمّد صلى الله عليه و آله به لرزه در آمد و نزديك بود كه كوه‌هاى استوار نيز بر آنان آب شود .
پس چه كسى پيام مرا به امام حسين عليه السلام مىرساند ؟ هر چند جان‌ها و دل‌هايى آن را نمىپسندد .
( 1 ) - در مورد اين مرثيه‌ها ، رك ؛ الحماسة ، ابوتمام ؛ الكامل ، مبرد ؛ الكامل فى التّاريخ ، ذيل « وقعة الطّف . »