عبرات المصطفين في مقتل الحسين ( ع ) ( سرشك خوبان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥
مقدّمهء مؤلّف
مقدّمهء مؤلّف
مقدّمهء مؤلّف
سپاس خداى را - جلّ جلاله - كه ما را از متمسّكان به كتاب و سنّت قرار داد ؛ و به ما نعمت پيروى از امامانى را بخشيد كه آن‌ها را از هر گونه پليدى پاك نمود و برگزيدهء جهانيان ساخت و پيشواى شايستگان كرد . همان بزرگوارانى كه خداوند بزرگ مزد پيامبرى جدّشان ، محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله ، را دوستى با ايشان قرار داد و فرمود :
« قُلْ لاأسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى » « 1 »
بگو به خاطر آن ( رسالت ) از شما مزدى نمىخواهم ، مگر دوستى خويشاوندان .
امامانى كه از تقديم جانشان به پيشگاه خداى متعال در هيچ شرايطى دريغ نورزيدند و آنچنان كه شايسته است در راه او جهاد كردند و سرزنش هيچ ملامتگرى آنان را از راه خدا باز نداشت .
ستايش خداى را كه ما را به شرف پيروى از ايشان سرافراز كرد ؛ تا پيوسته با آنان همراه باشيم و در اختيار سكوت يا اقدام به قيام از آن پيشوايان پيروى كنيم . در شادى آنان شاد و در اندوهشان اندوهگين باشيم .
درود خدا بر پيامبر بزرگ اسلام كه برانگيخته شد تا مردم را هدايت كند و خوىها و منش‌هاى پسنديده را به آنان بياموزد . همو كه بار سنگين رسالت را چنان كه شايسته
( 1 ) - شورى ( 40 ) ، آيهء 23 .