ميراث حديث شيعه — الجزء ١، الصفحة ٢٤٦

درآمد

جناب تو ، به جهت وايه اى 28 بود از وايه هاى نفس .

[ 28 ] ( أم علقت 29 بأسباب 30 حبالك إلّا حين باعدتني 31 ذنوبي عن دار 32 الوصال )

معناى كلام اين است كه : آيا مى بيني كه در آويخته باشم به سبب هايى كه موجب تقرب به حضرت تواند مگر در وقت دور گردانيدن گناهان من مرا از مقام قرب ؛ يعنى هرگز دست در سببي كه موجب تقرب به حضرت تو شود نزدم ، مگر وقتي كه گناهان من دور گردانده بودند مرا از مقام قرب .

[ 29 ] ( فبئس المطيّة الّتي امتطت نفسي من هواها )

پس بد مركبى است كه سوار شده أو را نفس من كه آن مركب هوا وهوس است .

[ 30 ] ( فواها لها لما سوّلت لها ظنونها ومناها )

پس بد حالي باد نفس را به جهت آن عمل هاى بدى كه آراسته كرده آن ها را گمان ها وآرزوهاى أو از براي أو .

[ 31 ] ( وتبّا لها لجرأتها على سيّدها وموليها )

وهلاكت باد نفس را به جهت دليرى كردن بر كسى كه طاعت أو فرض است وبه جهت دليرى كردن بر خداوند خود .

[ 32 ] ( إلهي قرعت باب رحمتك بيد رجائي )

خداوندا ، كوفتم در رحمت تو را به دست اميد خود .

[ 33 ] ( وهربت إليك لاجئا من فرط أهوآئي )

وگريختم به سوى تو در حالي كه پناه گيرنده بودم به تو از بسيارى هواهاى نفس .

28 . وايه در اينجا به معناى ، مقصود ، حاجت ومراد است كه در لهجه هاى جنوب همچنان به كار مى رود . 29 . علقت اناملى ( خ ل ) . 30 . بأطراف ( خ ل ) . 31 . باعدت بي ( خ ل ) . 32 . ضربته ( خ ل ) .