عين الحيات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٣

[ قصه بلوهر و يوذاسف ]

خداوند خود است ، و تحصيل رضاى الهى نموده ، و از غضب او اجتناب نموده است ، بعد از آن گفت : زينهار كار نيك را بد مشمار هرچند آن را در بدان بينى ، و كار قبيح و بد را نيك مدان هرچند در نيكان مشاهده نمائى .

يوذاسف گفت : بفرما كدام يك از مردم سزاوارترند به سعادت ، و كدام يك از ايشان سزاوارترند به شقاوت ؟

بلوهر گفت : سزاوارترين مردم به سعادت كسى است كه به طاعتهاى الهى عمل نمايد ، و از معاصى او اجتناب كند ، و سزاوارترين مردم به شقاوت كسى است كه معصيت‌هاى الهى را بجا آورد ، و طاعتها را ترك نمايد ، و شهوتهاى نفس خود را بر رضاى الهى اختيار كند .

يوذاسف گفت : كدام يك از مردم خدا را فرمان‌بردارترند ؟

بلوهر گفت : آن‌كس كه بيشتر متابعت فرمودهء الهى كند ، و در دين حق راسخ‌تر باشد ، و از گناهان و اعمال قبيحه از همه كس دور تر باشد .

يوذاسف گفت : بيان فرما حسنات و سيّئات را .

بلوهر گفت : حسنات صدق و راستى نيّت و گفتار و كردار است ، و سيّئات بدى نيّت و بدى گفتار و كردار است .

يوذاسف گفت : نيكى و صدق نيّت كدام است ؟

بلوهر گفت : اعتدال و ميانه‌روى در قصد و همّت است .

يوذاسف گفت : چيست بدى كردار ؟

گفت : معصيت پروردگار نمودن .

يوذاسف گفت : بفرما چگونه حاصل مىشود ميانه‌روى در قصد و همّت ؟

گفت : به اينكه پيوسته متذكّر فنا و زوال دنيا باشى ، و همّت گمارى بر ترك امورى كه موجب غضب الهى و و بال اخروى مىشود .