عين الحيات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٣

لعمهء نهم در بيان حرمت غناست

لعمهء نهم در بيان حرمت غناست

لعمهء نهم در بيان حرمت غناست

بدان كه در حرمت غنا ميان علماى شيعه خلافى نيست ، و شيخ طوسى و علّامه و ابن ادريس رحمه اللّه همه نقل اجماع كرده‌اند بر حرمتش ، و هميشه از مذهب شيعه معلوم بوده است حرمت غنا ، و در ميان سنّيان خلاف است ، بعضى از ايشان بلكه اكثر ايشان هم حرام مىدانند ، و بعضى از صوفيّهء ايشان و بعضى از علماى ايشان حلال دانسته‌اند ، و احاديث در باب حرمت آن بسيار است ، و ظاهر بعضى احاديث آن است كه از گناهان كبيره است .

چنانچه كلينى به سند صحيح و سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است ، در تفسير اين آيه كه حق‌تعالى مدح مىفرمايد : جمعى را كه حاضر نمىشوند نزد قول زور يعنى گفتار باطل ، فرمود : مراد غناست « 1 » .

و به سند حسن از امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : غنا از جملهء گناهانى است كه خدا بر آنها وعيد آتش فرموده است ، و بعد از آن اين آيه را خواندند وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ « 2 » ترجمه‌اش اين است : از مردمان كسى هست كه مىخرد سخن لهو و باطل و غافل‌كنندهء از خدا را تا گمراه سازد مردم را از راه خدا به نادانى ، و استهزا مىكند به راه خدا و دين حق ، براى آن گروه مهيّا شده است عذابى خواركننده « 3 » .

( 1 ) فروع كافى 6 / 431 ح 6 و 433 ح 13 . ( 2 ) سورهء لقمان : 6 . ( 3 ) فروع كافى 6 / 431 ح 4 .