عين الحيات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٨

[ يا أبا ذر المتّقون سادة ، و الفقهاء قادة ، و مجالستهم زيادة ، . . . . ]

عينيه ممثّلة ، و الاثم عليه ثقيلا وبيلا ، و اذا أراد بعبد شرّا أنساه ذنوبه .

يا أبا ذر لا تنظر الى صغر الخطيئة ، و لكن انظر الى من عصيت .

يا أبا ذر انّ نفس المؤمن أشدّ ارتكاضا من الخطيئة من العصفور حين يقذف به في شركه .

يا أبا ذر من وافق قوله فعله ، فذلك الذي أصاب حظّه ، و من خالف قوله فعله فانّما يوبّخ نفسه .

يا أبا ذر الرجل ليحرم رزقه بالذنب يصيبه .

اى ابو ذر متقيان و پرهيزكاران بزرگوارانند ، و فقها و علما قائد و رهنماى مردمانند ، و هم‌نشينى علما كردن موجب زيادتى علم و كمالات است ، و مؤمن گناه خود را چنان عظيم مىبيند و از آن در حذر است كه گويا در زير سنگى است مىترسد بر سرش فرود آيد ، و كافر گناه خود را سهل مىداند كه گويا مگسى بر بينى او نشست و گذشت .

اى ابو ذر هرگاه حق‌تعالى خير و سعادت بنده‌اى را خواهد ، گناهان او را پيوسته در ميان دو چشم او ممثّل مىكند كه منظور نظر او باشد ، و گناهان را بر او گران و دشوار مىنمايد ، و اگر سعادت بنده‌اى را نخواهد و او شقى باشد گناه را از خاطر او فراموش مىسازد .

اى ابو ذر نظر مكن به كوچكى گناه ، و ليكن نظر كن به بزرگوارى و عظمت خداوندى كه معصيت او كرده‌اى .

اى ابو ذر نفس مؤمن اضطرابش از گناهان بيشتر است از اضطراب گنجشكى كه در دام افتاده باشد .