عين الحيات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٩

تنوير دوم در بيان عصمت امام است

سر در پيش افكن و خاموش باش ، و ملازم خانهء خود باش ، و متعرّض كسى مشو تا مرگ تو را دررسد ، آن حضرت چنين كرد ، و نامه را به امام محمّد باقر عليه السّلام سپرد ، چون مهر را برداشت نوشته بود كه مردم را حديث بگو ، و فتوا بده ، و از غير خدا انديشه مكن كه هيچ‌كس به تو ضررى نمىتواند رسانيد .

پس آن نامه را به حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام داد ، آن حضرت در زير مهر خود يافت كه مردم را حديث كن ، و فتوا بيان فرما ، و علوم اهل بيت خود را پهن كن ، و تصديق پدران شايستهء خود را به مردم برسان ، و از غير خدا مترس كه تو در حرز و امان خدائى ، و هم‌چنين هريك به ديگرى تسليم مىنمايند ، و به مقتضاى آن عمل مىكنند ، تا قيام مهدى آل محمّد صلوات اللّه عليهم اجمعين « 1 » .

تنوير دوم در بيان عصمت امام است

تنوير دوم در بيان عصمت امام است

بدان كه فرقهء ناجيهء اماميّه را اعتقاد آن است كه امام مىبايد از اوّل تا آخر عمر از جميع گناهان صغيره و كبيره معصوم باشد ، و اهل سنّت چون مىدانند كه هرگاه عصمت شرط امامت باشد ، حقيّت امامت خلفاى ايشان برهم مىخورد ، مىگويند : عصمت در امامت شرط نيست ، و بر بطلان اين قول دلايل عقلى و سمعى بسيار است .

و بر صاحب عقل مستقيم پوشيده نيست كه اين‌چنين شخصى واجب الاطاعه‌اى كه جميع امور دين و دنياى امّت به او وابسته است بايد معصوم

( 1 ) اصول كافى 1 / 280 - 281 ح 2 .