مرآة الشرق ( موسوعة أعلام الشيعة الإمامية في القرني الثالث عشر والرابع عشر ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٧

ميرزا محمّدتقي الصاحب العليآبادي المازندراني

بين كه عرش از پا درآمد زين ستم * رخصتى ده تا بر اين اعدا زنم

بر خود انصاف آر أزين جور وستم * گفت من ز انصاف خود آنسوترم

گفت : با خيل ملائك آمدم * گفت : من از بهر آن « يك » آمدم

گفت : بنما تا ببينم لشكرت ؟ * گفت : بايد بود چشم ديگرت

« بجُنودٍ لم تَرَوْها » « 1 » در سبق * كه به پيغمبر بياوردى ز حق

آن جنود اندر من است اى خوش خبر * كه بر اعدا دارم از ايشان ظفر

جبرئيلا اين نه نار موسى است * جبرئيلا اين نه دار عيسى است

جبرئيلا حال عشق اندر تو نيست * تا بگويم كشتگان را حال چيست

اين حديث ذبح إسماعيل نيست * قصهء پر غصهءهابيل نيست

تو در وبيني همه جور وجفا * من همى بينم صفا اندر صفا

گفت آب آرم ز درياى كرم * گفت من خود اندر آن دريا درم

آب أو خود مىبرد خاك مرا * سيل أو آزرده خاشاك مرا

با هوايش در تموز ودى خوشيم * ما هي آبيم ومرغ آتشيم

تيغ بر سر همچو أفسر برده‌ايم * تشنگى چون ؟ آب كوثر خورده‌ايم

گفت : من اى تشنگان را آب جوى * تشنه اويم نه تشنه آب جوى

تشنهء عشق از دو دريا سير نيست * آب أو جز از دم شمشير نيست

تو دبستان مرا طفل نوى * گر چه مُلك علم را كيخسروى

نفس را باشد فنا در كيش عقل * كه فزون زان نيست ره در پيش عقل

آن فناى آب وباد وآتش است * خاك مسكين ساكن وفرمان كش است

آن سه دانى چيست باد نخوت است * آتش خشم است وآب شهوت است

چون فنا افتاد عشق پاك را * گيرد اوّل خاك بر سر خاك را

آن حسين شد كشته در دشت بلا * اوفتاده سر جدا وتن جدا

( 1 ) . اشاره به آيهء چهلم سورهء توبه .