مرآة الشرق ( موسوعة أعلام الشيعة الإمامية في القرني الثالث عشر والرابع عشر ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٤

ميرزا محمّدتقي مظفّر الكرماني « 1 »

ومن غزليات المترجم :

ديدن جمال خوب تو خاموشى آورد * ياد رخت ز غير فراموشى آورد

ريحان ز گلستان بدمد ليك روى تو * ريحان‌تر ز خط بناگوشى آورد

زين عقل هوشيار ملول آمدم بسى * ساقى بيار باده كه بيهوشى آورد

ومن كلامه في العرفان والتوحيد والثناء للَّه‌عزّوجلّ

دهر چون باغ وشجر چرخ وثمر انسان است * باغبان حضرة خلّاق علىّ الشأن است

كيست انسان به حقيقت بنگر صاحبدل * كه شما خاكى اوبا دل ودل با جان است

صاحبِ دل چو نشد مرد تو انسان مخوان « 1 » * گرچه ناطق بود اما به صفت حيوان است

نيست اين پيكر مخروطى جسماني دل * بلكه اين بارگه وحضرة دل سلطان است

دل يكى سرّ الهى ودم رحماني است * كه بر اوهر نفسي صد نظر رحمان است

وله أيضاً في العرفان

خيمه چو زد در جهان ، حضرت سلطان * عشق‌كون ومكان آمدند بندهء فرمان عشق

عشق چو چوگان نار ، در كف قدرت گرفت * نه فلك آمد چوگوى در خم چوگان عشق

( 1 ) في الريحانة : « چو نشد شخص تو انسانش مخوان » .