مرآة الشرق ( موسوعة أعلام الشيعة الإمامية في القرني الثالث عشر والرابع عشر ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠١

الپروين الاعتصامي « 1 »

به معدن من بسى اميد راندم * تو گر صد سال ، من صد قرن ماندم

مرا آن پستى ديرينه برجاست * فروغِ پاكى از چهرِ تو پيداست

بدين روشن دلى خورشيد تابان * چرا با من تباهى كرد زينسان

مرا از تابش هر روزه بگداخت * تو را آخر متاع گوهرى ساخت « 1 »

ومن شعره أيضاً :

به چشم عجب سوى كاه كرد كوه نگاه * به خنده گفت كه كار تو شد ز جهل تباه

ز هر نسيم بلرزى ، ز هر نفسِ بپرى * هميشه روى تو زرد است وروزگار سياه

مرا به چرخ برافراشت بردبارى سر * تو گه به أوج سمائي وگاه در ته « 2 » چاه

كسى بزرگ نگردد مگر ز كار بزرگ * گر از تو كار نيايد زمانه را چه گناه

مرا نبرد ز جا هيچ [ دست ] زور وليك * تو را نه جاى نشستن بُوَد نه خفتن‌گاه

مرا ز رسم وره نيك [ خويش ] قدر فزود * نه اى تو بيخبر از هيچ رسم وراه « 3 » آگاه

گهر ز كانِ دل من برند گوهريان * پلنگ وشير به سوى من آورند پناه

نه باك سلسله دارم ، نه بيم آفت سيل * نه سير مهر زبونم كند ، نه گردش ماه

به نزد أهل خرد سستى وسبكباريست « 4 » * دراوفتادنِ بيجا وجستن بيگاه

بگفت رهزن گيتى ره تو هم بزند * مخند خيره به افتادگان هر سر راه

مشو ز دولت ناپايدار خويش أيمن * سوى تو نيز كشد شبروِ سپهر سپاه

قوىترىِ ز تو ، روزى ز پا درافكندت * به يك دقيقه ز من هيچ‌تر شوى ناگاه « 5 »

ومن مثنوياتها أيضاً .

مادر موسى چو موسى را به نيل * درفكند از گفتهء ربّ جليل

( 1 ) ديوانه : 234 . ( 2 ) في الديوان : « بُن » . ( 3 ) في الأصل : « رسم » . والمثبت من الديوان . ( 4 ) في الديوان : « سبكساريست » . ( 5 ) ديوانه : 205 .