مرآة الشرق ( موسوعة أعلام الشيعة الإمامية في القرني الثالث عشر والرابع عشر ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

جلال الممالك ايرج ميرزا

از قضا خورد دم در به زمين * واندكى رنجه شد أو را آونگ

از زمين باز چو برخاست ، نمود * پى برداشتن دل آهنگ

ديد كز آن دلِ آغشته به خون * آيد آهسته برون اين آهنگ

واي دستِ پسرم يافت خراش ! * آخ پاى پسرم خورد به سنگ !

وله قطعة بديعه أيضاً في سوانح أدوار حياته ، كتبها المترجم نفسه في أطراف قطعة من عكسه في حياته ويوجد صورتها متعلقة على الحيطان مزينة في بيوت بعض الأمراء والظرفاء من الأدباء .

من آن ساعت كه از مادر بزادم * به دام مهر وچنگ مه فتادم

مرا گشتند مهر ومه دو خادم * به نوبت روز وشب بر من ملازم

يكى ماما يكى لالاى من شد * سر زانوى اين دو جاى من شد

به من گفتند كاين لالا وماما * كهن خدمتگزارانند بر ما

نياكان ترا هم اين دو بودند * كه روز وشب پرستارى نمودند

تو هم از اين دو يأبى پرورش‌ها * خورى از خوان اينان تو خورش‌ها

گرفتم پيش راه زندگانى * ز طفلى پا نهادم در جوانى

ز يك تا سن سى وچل رسيدم * خودى آراستم قدى كشيدم

بزيورها همى كردم مزيّن * برون واندرون خانهء تن

لبم از لعل شد دندان ز لؤلؤ * ز نقد عمر جيب وجيب مملو

دو چشم از جزع ودو گونه ز مرجان * گهرهاى فراوان هشته در جان

ز عنبر موى كردم وز صدف گوش * ز سيم ساده آكندم بناگوش

بناى شهوت ومستى نهادم * زمام دل به دست نفس دادم

دو خادم يافتندم غافل ومست * براي غارتم گشتند همدست

چرا كه از درون بيت بودند * أثاث البيت را يك يك ربودند

يكى شب آمد ولعل لبم برد * يكى روز آمد ورخت شبم برد

يكى از نقد عمرم كاست كم‌كم * يكى از گوهر جانم دمادم

دو جزع وسى ودو لؤلؤ شد از چنگ * يكى از شيشه شد آن ديگر از سنگ